Katastrofy, egzekucje, mutacje, śmiertelne wypadki, perwersje - forum bez tabu - HcFor
Zarejestruj się FAQ Lista użytkowników Kalendarz Szukaj Dzisiejsze posty Zaznacz Wszystkie Fora jako Przeczytane
Witamy na HCFOR.pl - Forum bez tabu!!!
Zapraszamy do rejestracji, która umożliwi korzystanie z wszystkich funkcji naszego forum.
Zapomniałem hasła


Bestiarium
Wróć   Katastrofy, egzekucje, mutacje, śmiertelne wypadki, perwersje - forum bez tabu - HcFor > History Corner > Starożytność, Średniowiecze

Odpowiedz
 
LinkBack Narzędzia wątku Przeszukaj ten temat Wygląd
  #1 (permalink)  
stare 11-06-2008, 10:45
Avatar mariksha
+ Aktywny Czytelnik +
 
Zarejestrowany: Jun 2008
Skąd: 3 karton na prawo
Reputacja: 238
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Postów: 243
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Domyślnie Początki cywilizacji starożytnego Egiptu

Cywilizacja egipska powstała równolegle do mezopotamskiej w północno-wschodniej Afryce nad dolnym Nilem, jako druga z pierwszych cywilizacji Starego Świata. Tak samo jak Bliski Wschód był Egipt zasiedlony już od okresu prehistorycznego. W okresie predynastycznym (6000-3200 p.n.e.), poprzedzającym powstanie scentralizowanego państwa egipskiego wykształcił się na tym terenie szereg kultur. Ludność owych kultur rozpoczęła zagospodarowywanie doliny Nilu. Osiągnięcia prehistorycznych mieszkańców Egiptu były równie ważne i znaczące, co dokonania ówczesnych ludów Bliskiego Wschodu. Jeszcze w VII tysiącleciu p.n.e. klimat pustyń sąsiadujących z Egiptem był gorący i wilgotny. Z czasem doszło do pustynnienia tych obszarów, a zamieszkująca je ludność przywędrowała do doliny Nilu dającej możliwości dostatniego bytowania. Około VI-V tys. p.n.e. z Sahary dotarła do Egiptu ludność posiadająca znajomość uprawy roli i hodowli
zwierząt. Od około 4500 lat p.n.e. rozwijał się tu szereg kultur neolitycznych, zarówno w Dolnym (Fajum A, Merimde) jak i w Górnym Egipcie (Omari, Tasa-Badari). Ludność tych kultur zasiedliła sukcesywnie dolinę Nilu prowadząc rolniczo-hodowlaną gospodarkę. Rozwinęła wytwórczość krzemieniarską, garncarską i wytwarzanie ozdób. Poczęła utrzymywać kontakty handlowe z mieszkańcami Nubii, półwyspu Synaj i Palestyny. Jej wierzenia stały się zaczątkiem systemu religijnego starożytnego Egiptu. Zespoły kultur, które rozwinęły się w Egipcie w IV tys. p.n.e. miały ogromne znaczenie dla powstania tej cywilizacji. Były to kultury: Nagada (I, II, III) w Górnym Egipcie i kultura dolnoegipska. Kultura Nagada I (Amra) rozwijała się w okresie 3800-3500 p.n.e. na obszarze Górnego Egiptu. Jej ludność wywodziła się z kultury Tasa-Badari. Do jej najważniejszych osiągnięć należy rozwój wytwórczości garncarskiej i budownictwa (zwłaszcza domów i pieców chlebowych oraz ceramicznych). Po raz pierwszy w kulturze Nagada I wziemne jamy zasobowe zastąpiono spichlerzami. Pojawiły się bardziej wysublimowane dary grobowe i formy pochówku (m.in. w trumnach trzcinowych), rozwijała się wytwórczość krzemieniarska i kamieniarska. Wytwarzano ozdoby i palety kosmetyczne. Warto odnotować, że na pochodzącym z tych czasów naczyniu z Nagada stwierdzono obecność wizerunku charakterystycznej czerwonej korony dolnoegipskiej. Świadczy to o dawnym pochodzeniu charakterystycznych dla starożytnego Egiptu symboli i instytucji.

W obrębie kultury Nagada II (Gerzea) 3500-3200 p.n.e. mamy do czynienia z wzrastającym żywiołowo poziomem kulturowym i technologicznym egipskiej ludności. Powstawały w tym czasie rozległe cmentarzyska złożone ze zróżnicowanych grobów (występują zarówno ubogie jamy ziemne, jak i grobowce z ceglanymi komorami i malowidłami). Świadczy to o początkach zróżnicowania majątkowego i społecznego. Kultura gerzeńska rozprzestrzenia się w tym okresie niemal na cały obszar Egiptu. Wysoki poziom osiąga wytwórczość rzemieślnicza (malowana ceramika, palety, przedmioty miedziane, ozdoby) i sztuka (figurki, palety, malowidła). Intensyfikują się kontakty z Sumerem (prawdopodobnie poprzez Byblos gdzie przybywali zarówno Egipcjanie jak i Sumerowie w poszukiwaniu drewna cedrowego) i Nubią. Wzrasta wykorzystanie dóbr prestiżowych (złoto, srebro, kamienie półszlachetne). Powstają silne ośrodki polityczne, a co za tym idzie wyodrębnia się elita społeczeństwa (w tym kapłani i arystokracja) oraz wodzowie. W okresie Nagada II powstały pierwsze w dziejach Egiptu budynki o charakterze świątynnym znane z Hierakonpolis, Heliopolis, Dendera. Zaświadczony jej w tym okresie wczesny kult wielu egipskich bogów (Horusa, Hathor, Sobka, Mina, Re, Atuma). Na malowidłach ceramicznych i grobowych przedstawiane były charakterystyczne łodzie-kaplice służące odprawianiu obrzędów. W powstających ośrodkach o charakterze protomiejskim (m.in. Buto, sais, Hierakonpolis, Abydos) wodzowie mocno związani z rodzącą się zorganizowana religią kontrolowali zasoby podległych terenów i systemy irygacyjne. To właśnie rozwój rolnictwa irygacyjnego wpłynął na powstanie cywilizacji egipskiej i przyczynił się do ukształtowania politycznego obrazu tej cywilizacji. Dolina Nilu, będąca dziś pasem żyznej ziemi zasilanej przez Nil ma zupełnie inny charakter niż rozległe równiny Mezopotamii. Nil- najdłuższa rzeka na Ziemi (wpływa z okolic Jeziora Wiktorii i Gór Ruwenzori) jest zasilana przez opady w porze deszczowej. Wylewa w Egipcie pomiędzy lipcem a październikiem niosąc wodę zawierającą żyzny muł składający się z gliny z piaskiem i szczątek organicznych. Woda przybiera stopniowo, spokojnie, jej objętość w rzece wzrasta czterokrotnie. Egipcjanie wymyślili sposób nawadniania za pomocą basenów (zbiorników) gromadzących wodę w czasie wylewu, którą później wedle potrzeby rozprowadzano na pola. Był to system mniej pracochłonny niż mezopotamski, nie powodował też zasolenia gleby i tylko nieznacznie zamulał kanały. System ten sprzyjał łączeniu odrębnych jego części, gdyż wioski położone niżej mogły odczuwać brak wody z powodu jej przejęcia przez wyższe baseny będące własnością innej grupy ludzi. Było to czynnikiem jednoczącym politycznie, gdyż zwarty, połączony system pozwalał uzyskać wyższą wydajność plonów. Właśnie w okresie gerzeńskim system ten zyskał swą ostateczną formę. Wraz z nim wykształcać się poczęły pierwsze organizmy protopaństwowe, późniejsze nomy (powiaty, jednostki administracyjne Egiptu) mające własne godła i sztandary wywodzące się od plemiennych totemów. Było ich około 44 w całym Egipcie i na początku każdy mógł stanowić odrębną jednostkę polityczną, choć nie jest to pewne. Wodzostwa w dolinie Nilu zaczęły się przekształcać w II poł. IV tys. p.n.e. we wczesne organizmy państwowe, a wodzowie w królów. Jednocześnie zachowano wiele elementów dawnej tradycji religijnej i społecznej, związanej nie tylko z kultem bogów i rytuałami pogrzebowymi, lecz także z osobą władcy. Przypuszcza się nawet, że wcześni królowie po 30 latach panowania (lub gdy nie byli zdaniem kapłanów zdolni do sprawowania władzy) byli rytualnie zabijani. Prawdopodobnie jeden z takich władców był na tyle silną i posiadającą autorytet jednostka, iż przerwał praktykowanie tego zwyczaju utrzymując się u władzy aż do naturalnej śmierci. Pozostałością tych praktyk było w starożytnym Egipcie święto Sed, podczas którego odnawiano władzę królewską. Władcy posiadali wedle mniemania swych poddanych symboliczną i magiczną władzę. Królowie podbijając coraz to nowe tereny czynili z podbitej ludności poddanych/podporządkowanych, których wyraźnie odróżniano od elity. Powstawały w ten sposób wczesne państwa na terenie doliny Nilu. Pierwsze organizmy państwowe powstałe w okresie gerzeńskim to prawdopodobnie This, Nagada, Hierakonpolis i Buto. Okres Nagada III (nazywany też późnopredynastycznym- 3200-3050 p.n.e.) był czasem żywiołowych przemian prowadzących do powstania zjednoczonego państwa egipskiego pod władzą królów (faraonów). U początku tego okresu w Abydos pojawiła się linia władców, która dokonała połączenia znacznej części Górnego Egiptu w jeden organizm polityczny (tzw. dynastia "0"). Ludność Egiptu porzuciła wędrowne pasterstwo, zintensyfikowała uprawę roli i irygację, co prowadziło do wzrostu liczby ludności i powiększania się okręgów miejskich. Poważne zmiany zaszły w technologii wczesnych społeczeństw miejskich Egiptu. Zmniejszyło się użycie krzemienia do wyrobu narzędzi, wprowadzono szybkoobrotowe koło garncarskie. Wyspecjalizowani rzemieślnicy i artyści udoskonalili sztukę rzeźbiarską, która osiągnęła w tym okresie wysoki poziom (reprezentują ją głównie posągi bóstw, zwierząt i płaskorzeźby na paletach). Powstały pierwsze wielokomorowe groby królewskie ze ścianami z cegły. Pierwszym z nich był grobowiec U-j z Abydos zawierający duże ilości ceramiki, inskrybowane plakietki i berła królewskie. Prawdopodobnie pochowano w nim króla o imieniu Skorpion około 3150 r. p.n.e. Na naczyniach będących własnością pałacu zaczęto kreślić znaki serehów- zapisów imion królewskich. Pojawiły się tabliczki z zapisami imion właścicieli i rzemieślników- pierwsze zapisy pisma hieroglificzne z około 3200 r. p.n.e. Pismo egipskie pochodzi od piktograficznych zapisów imion lub prostych pojedynczych wyrazów na płytkach z kości słoniowej lub naczyniach z cmentarzyska Umm-el-Kab w Abydos. Płytki te zawierają na sobie zapis imion rzemieślników i były dołączane do naczyń jako metryczki. Wraz z tymi zapisami pojawiły się umieszczane na różnych przedmiotach serehy- specjalne formy graficzne (przypominające fasadę pałacu) otaczające fonetyczny zapis imienia króla. Wraz z nimi Egipt definitywnie wchodzi w epokę historyczną. Władcy dynastii "0" rządzili z Hierakonpolis lub Abydos Górnym Egiptem przed ostatecznym zjednoczeniem całego obszaru państwa. Wydaje się, że to oni złączyli górnoegipskie ośrodki polityczne w większy organizm państwowy. Pierwszy z nich to nieznany z imienia król pieczętujący się serehem z dwoma sokołami. Kolejnymi byli: Ny-Hor, Hat Hor, Iry-Hor, Horus Ka-Sehen(obydwaj pochowani na nekropoli w Abydos) i Skorpion. Skorpion (nie jest tożsamy ze wspomnianym królem z grobu U-j) panował nad Górnym Egiptem i jak wynika z przedstawień na zachowanej głowicy jego maczugi, dbał o należytą irygację otwierając kanały nawadniające. Panował prawdopodobnie przed 3100 rokiem p.n.e. Być może współcześnie z nim panował król o imieniu odczytywanym jako Krokodyl, rządzący w Delcie Nilu. Oprócz tego niewiele wiadomo o królach z dynastii "0."
Pierwszym królem zjednoczonego Egiptu i I dynastii zwanej tynicką był najprawdopodobniej Horus Narmer (3090/3080-3040 p.n.e.), założyciel państwa egipskiego. Jego to należy identyfikować ze wspomnianym u Manetona Menesem (Meni). Zjednoczenia Egiptu dokonał zbrojnie sam Narmer lub też dokonano tego krotko przed jego wstąpieniem na tron. Narmer był twórcą scentralizowanej administracji Egiptu, wykonywał zakrojone na szeroką skale prace związane z irygacją. Założył miasta Krokodilopolis i Memfis (gdzie wybudował świątynię Ptaha). Poprowadził wyprawy do Nubii i Palestyny, a jego serehy znane są zarówno z Egiptu, jak i krajów ościennych. Wedle Manetona zginął w czasie polowania na hipopotama, został pochowany w Abydos. Następcą Narmera był Horus-Aha (3040-3020 p.n.e.) wybudował pałac w Memfis i założył nekropolę w Sakkara. Miał być wg Manetona praktykującym lekarzem. Dążąc do umocnienia pozycji młodego państwa organizował wyprawy do Libii i Nubii, ustalając południową granicę Egiptu na I katarakcie. Wybudował świątynię Neith w Sais w Delcie, a także liczne forty broniące granic. Za jego panowania nastąpiła intensyfikacja handlu z wybrzeżem Syrii. Syn Horusa-Ahy i jego konkubiny Hent- Horus Dżer (3020-2970 p.n.e.) podbił kraj Seczat (półwysep Synaj) i wyprawiał się w Góry Libanu po drewno cedrowe. Wydaje się jednak, że podbój Synaju nie był trwały. Zapoczątkował też wiele inwestycji budowlanych. Horus Dżet-Wadżi (2970-2960 p.n.e.) zmagał się z klęską głodu, która w czasie jego panowania dotknęła Egipt. Król wysyłał ekspedycje na Pustynię Wschodnią, dbał też o magazynowanie żywności w obliczu głodu. Następcą Dżeta został jego niepełnoletni syn Horus Den-Udimu (2960-2915 p.n.e.). W czasie jego niepełnoletniości rządy sprawowała królowa Merytneith, której pokrewieństwo z Den jest dyskusyjne. Den wyprawiał się kilkakrotnie przeciw plemionom azjatyckim zamieszkującym Synaj, a także podejmował wiele przedsięwzięć w dziedzinie irygacji i budownictwa. Horus Andżib (2915-2905 p.n.e.) obchodził podczas swego panowania święto Sed, lecz nie wyróżnił się niczym szczególnym. Za panowania Horus Semerheta (2905-2890 p.n.e.) Egipt został dotknięty katastrofami naturalnymi i zamieszkami wewnętrznymi. Semerhet mógł być uzurpatorem, gdyż jego imię zostało w późniejszym czasie wymazane z wielu inskrypcji. Ostatnim władcą I dynastii był panujący bez większych zaburzeń Horus Ka (2890-2860 p.n.e.). Nie wiadomo jak doszło do zmiany linii królewskiej, wiemy jednak, że władcy kolejnej dynastii- II pochodzili z okolic Abydos. Horus Hotepsehemui (2860-2837 p.n.e.), Horus Reneb-Nebre (2837-2827 p.n.e.), Horus Nineczer (2827-2783 p.n.e.) panowali raczej spokojnie, choć Reneb mógł wstąpić na tron w wyniku przewrotu pałacowego. Wydaje się, że po Nineczerze Egipt przeżył okres rozprzężenia i rozruchów wewnętrznych (2783-2754 p.n.e.) w czasie którego panowali słabi i raczej efemeryczni władcy. Ostatni z nich, Horus Set Sehemib-Peribsen (2730-2754 p.n.e.) włączył do swej tytulatury imię boga Delty, Seta- przeciwnika Horusa. Za jego panowania doszło do upadku władzy królewskiej, zbuntowały się nomy w Delcie. Dopiero następca Peribsena- Horus Chasechem (2754-2727 p.n.e.) stłumił bunt w Delcie i na powrót zjednoczył Egipt odnawiając przy tym administrację. Był teściem założyciela III dynastii, a także ostatnim królem pochowanym na nekropolii Umm-el-Kab w Abydos. Za panowania władców I i II dynastii Egipt starożytny osiągnął wysoki poziom cywilizacyjny. Wyspecjalizowani rzemieślnicy wytwarzali dla władców i urzędników przedmioty zbytku: meble, trumny, ozdoby, naczynia kamienne, palety, a także oznaki statusu: berła, maczugi, korony. Rozwinęła wytwórczość garncarska, a krzemieniarstwo osiągnęło najwyższy poziom. Utrzymywano szerokie kontakty handlowe z Nubią, Palestyną, Syrią i Mezopotamią. Z Mezopotamii pochodzą niektóre spotykane w Egipcie motywy artystyczne i pieczęcie cylindryczne. Egipcjanie mogli się zetknąć z Sumerami w porcie Byblos na wybrzeżu Libanu.

Królowie chowani byli wraz bogatym wyposażeniem w grobowcach z cegły suszonej, których forma naśladowała pałac królewski. Z tych grobowców rozwinęła się charakterystyczna forma egipskiej architektury sepulkralnej- mastaba. Takie mastaby zaczęli sobie budować i bogato również urzędnicy i arystokracja. Z cegły suszonej budowano domy, forty, mury obronne i pałace. Wczesne świątynie były budowane przeważnie z materiałów nietrwałych (trzcina, drewno, maty, tkaniny). Znany jest kompleks kultowy z Hierakonpolis poświęcony prawdopodobnie Horusowi, a także inne świątynie.

Znane są przykłady rzeźby figuralnej związanej z kultem- posągów bóstw. Ukształtowała się w tym okresie społeczna struktura Egiptu, jego administracja i idee religijne. Poświadczone z czasów I i II dynastii są urzędy: wezyra (sprawującego pieczę nad całą administracją najwyższego urzędnika), nosiciela sandałów, naczelnika domu drewna jodłowego (pełniącego pieczę nad importem cedru z Libanu). Oprócz tych najwyższych dostojników istniała armia pisarzy stanowiąca trzon administracji. Zaznaczył się podział egipskiego społeczeństwa na warstwy: arystokratów-urzędników towarzyszących królowi, kapłanów sprawujących kult, chłopów i rzemieślników utrzymujących kraj swą ciężką pracą. Wykształciła się koncepcja władcy-boga, czczonego przez poddanych, równego innym bóstwom w panteonie. Król pełnił najwyższą władzę administracyjną, religijną, sądowniczą i wojskową. Był niekwestionowanym władcą, który był jego własnością. Przy wstąpieniu na tron przyjmował skomplikowaną tytulaturę składającą się z wielu imion. Najważniejszym tytułem królewskim był tytuł Króla Górnego i Dolnego Egiptu. Sprzeciw wobec władcy był sprzeciwem przeciw boskiemu porządkowi. Wedle tej doktryny nie istnieli ludzie "wolni" w naszym rozumieniu. Każdy człowiek zależny był od króla. Państwo egipskie stanowiło sprawnie zarządzany scentralizowany organizm polityczny. Owa doktryna władzy przetrwała aż do końca egipskiej cywilizacji i miała ogromny wpływ na świadomość Egipcjan kształtując ich konserwatywną mentalność, sceptycznie nastawioną wobec wszelkich zmian. To młode państwo weszło w fazę swego rozjkwitu z chwilą początku III dynastii i Starego Państwa (2727 p.n.e.)

histurion.pl
Odpowiedź z Cytatem
  #1.5
Kontekstowy

Avatar Pani Kontekstowa
 
Avatar
Skąd: HCFOR
Wiek: 28
Postów: 760
Początki cywilizacji starożytnego Egiptu

loading...
 
Odpowiedz

Tagi
czyli, dwoma, gdzie, hodowla, jeden, jego, jest, jeziora, które, ludzie, mas, nich, ogromny, plemie, pola, pomoc, przeciw, przerwa, sobie, specjalne, terenie, trumny, wodzowie, zabija, zmiany


Użytkownicy aktualnie czytający ten temat: 1 (0 użytkownik(ów) i 1 gości)
 
Narzędzia wątku Przeszukaj ten temat
Przeszukaj ten temat:

Zaawansowane Wyszukiwanie
Wygląd

Zasady Postowania
Nie możesz zakładać nowych tematów
Nie możesz pisać wiadomości
Nie możesz dodawać załączników
Nie możesz edytować swoich postów

BB Code jest włączony
Emotikonywłączony
[IMG] kod jest włączony
HTML kod jest włączony
Trackbacks are włączony
Pingbacks are włączony
Refbacks are włączony

Skocz do Forum


Bestiarium