Katastrofy, egzekucje, mutacje, śmiertelne wypadki, perwersje - forum bez tabu - HcFor
Zarejestruj się FAQ Lista użytkowników Kalendarz Szukaj Dzisiejsze posty Zaznacz Wszystkie Fora jako Przeczytane
Witamy na HCFOR.pl - Forum bez tabu!!!
Zapraszamy do rejestracji, która umożliwi korzystanie z wszystkich funkcji naszego forum.
Zapomniałem hasła


Bestiarium
Wróć   Katastrofy, egzekucje, mutacje, śmiertelne wypadki, perwersje - forum bez tabu - HcFor > History Corner > Starożytność, Średniowiecze

Odpowiedz
 
LinkBack Narzędzia wątku Przeszukaj ten temat Wygląd
  #1 (permalink)  
stare 11-06-2008, 10:00
Avatar mariksha
+ Aktywny Czytelnik +
 
Zarejestrowany: Jun 2008
Skąd: 3 karton na prawo
Reputacja: 238
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Postów: 243
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Domyślnie Faraonowie


Ramzes III


Przypuszczalne daty jego panowania zawierają się w latach 1186 � 1154 p.n.e. Faraon ten był synem założyciela XX dynastii faraona Sethnachta i królowej Teje-Mereniset. Jego tytulatura jest niemal identyczna z tą, jaką nosił jego wielki poprzednik faraon Ramzes II który należał do XIX dynastii. Ramzes III starał się zresztą upodabniać do Ramzesa II niemal we wszystkim włącznie z imionami swoich synów, uważając tego władcę za swój wzorzec do naśladowania. Dynastia XX nazwana została przez historyków dynastią Ramzesytów, a to dlatego że po Ramzesie III na tronie Egiptu zasiadało jeszcze dziesięciu faraonów o imieniu Ramzes liczonych kolejno od IV-go do XI-go.

Ramzes III objął władzę w ustabilizowanym państwie egipskim co było efektem rozumnej polityki i władzy jego ojca.
Za panowania tego faraona miały miejsce dwa najazdy na Egipt spowodowane przez Libijczyków i tzw. �Ludy Morza� z którymi walczył w 5 i 11 roku swego panowania. Najpierw Ramzes III pokonał Libijczyków zatrzymując ich pochód na Memfis. Pokonanych przykładnie ukarał, a ich bydło i dobra przekazał świątyni Amona w Karnaku. Prawdopodobnie w 8 roku swego panowania Ramzes III pokonał plemiona prące na Egipt najprawdopodobniej z obszarów bałkańskich i egejskich które nazwano �Ludami Morza�. Ramzes II zamknął im drogę u ujścia Nilu swoją flotą i przy wsparciu łuczników pomiędzy którymi rozstawił zapory składające się z jego oddziałów piechoty. Z tak rozstawionym wojskiem wydał bitwę swoim przeciwnikom.
Źródła podają że, większość przeciwników wchodzących w skład �Ludów Morza� zostało wyciętych, jedynie Filistyni zachowali swoją jednolitość. Niektórzy historycy twierdzą że Filistyni zostali wcieleni po przegranej bitwie do armii egipskiej, co pozwoliło im za zgodą faraona osiedlić się na ziemiach Egiptu i dało im pewną niezależność.Wyczyny wojenne Ramzesa III zostały uwiecznione w jego świątyni grobowej w Medinet Habu.

Przywróciwszy spokój na terenach Egiptu Ramzes III wyprawił się do Azji, gdzie panował zamęt.Zdobył twierdze amoryckie i syryjskie, a w mieście Kadesz zderzył się z resztkami chroniącej się tam armii hetyckiej. Po umocnieniu protektoratu egipskiego w Kanaanie powrócił do Egiptu.Ramzes III uznawany jest również za wielkiego budowniczego Egiptu. Jego dziełem jest wspomniany powyżej kompleks świątynny w Karnaku który do dziś olśniewa swoim przepychem i wielkością. Faraon ten budował też w wielu innych miejscach Egiptu, takich jak: Edfu, Buhen, Kom Ombo, Koptom czy el-Kab, pozostawiając po sobie liczne zabytki. Ostatnie lata panowania Ramzesa III wypełniły intrygi pałacowe. Najpierw uniknął spisku uknutego przez swojego Wezyra w mieście Athribis. W jakiś czas później jedna z jego żon imieniem Tiji chcąc wprowadzić na tron swojego syna Pentaura kazała go zamordować, jednak jej zamiary zostały udaremnione dzięki przytomnej postawie prawowitego następcy tronu, Ramzesa IV, który po zdemaskowaniu spisku kazał spiskowców aresztować, a krótko potem skazał ich na śmierć. Trudno jest ustalić w jakich okolicznościach zmarł Ramzes III, gdyż zapiski historyczne mówią iż, następca Ramzesa III, faraon Ramzes IV rozpoczął swoje panowanie od ścigania zabójców swojego ojca i ich ukarania.
Odpowiedź z Cytatem
  #1.5
Kontekstowy

Avatar Pani Kontekstowa
 
Avatar
Skąd: HCFOR
Wiek: 28
Postów: 760
Faraonowie

loading...
 
  #2 (permalink)  
stare 11-06-2008, 10:04
Avatar mariksha
+ Aktywny Czytelnik +
 
Zarejestrowany: Jun 2008
Skąd: 3 karton na prawo
Reputacja: 238
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Postów: 243
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Domyślnie [text] Ramzes II


Faraon nazwany pózniej przez historię Ramzesem Wielkim wprowadził Egipt w okres niesłychanej prosperity, jakiej ten kraj nie zaznał od czasów Totmesa III. Genialny dowódca, wielki budowniczy, panował przez ponad 67 lat a gdy umierał władze po nim przejal jego 13 syn. Niesłychana długosc życia tego człowieka jeszcze wyraźniej niż u innych faraonów swiadczyła o jego boskim pochodzeniu, a z jego czynów i władzy, jaką dysponował na ziemi można ulec złudzeniu, że był nim w rzeczywistosci. Kraj, nad którym Ramzes pewnego dnia objął władze miał długą - trwajacą siedemnaście wieków - historię. Zaznał on już dni wielkiej chwały za panowania wojowniczych królów Totmesa I, oraz Totmesa III, był ciemiężony przez wojowniczy lud Hyksosów a nawet rządzony przez kobietę, która bezprawnie przywłaszczyła sobie tytuł faraona. Wciąż jeszcze żywe było wspomnienie Emhotepa, który dokonał rewolucji religijnej. Bogata historia szła w parze ze wspaniałym dziedzictwem kulturowym w skład którego wchodziły piramidy, zaliczane do siedmiu cudów swiata, bogata mitologia czy wspaniały sfinks. Ramzes pochodził z rodziny wysoko postawionej, lecz nie królewskiej. Jego dziadek, po którym odziedziczył imię, był wezyrem (najwyższym urzędnikiem państwowym) na dworze króla Horemheba. Horemheb również nie pochodził z rodziny władającej, został wyznaczony na króla przez panujacego 4 lata dworzanina Ai, który to najprawdopodobniej odkupił tron egipski w czasach zamętu, jaki powstał po panowaniu heretyckiego faraona Enchotep. Władajacy Egiptem 29 lat bezdzietny Horemheb czując zbliżająca się śmierć obwołał wezyra swym następcą, kontynuując w ten sposób zwyczaj, zapoczątkowany przez Ai, wybierania na faraona zawodowych administratorów i żolnierzy. Po smierci Horemheba dziadek Ramzesa wstapił na tron przyjmując imię Ramzes I. Stał sie on pierwszym z faraonów zalożonej przez niego XIX dynastii. Ustabilizował sytuację w Egipcie jednak niczego wielkiego nie dokonał. Natomiast jego syn - Seti I, oraz wnuk - Ramzes II dokonali niebywalłych rzeczy. Seti I przeprowadził cztery kampanie i przywrócił panowanie Egiptu nad większością Palestyny, nie udało mu się jednak, pomimo wysiłków, odzyskać Syrii opanowanej przez Hetytów. Kontynuował on również budowę świątyni w Karnaku rozpoczętą przez Ramzesa I.


Głowa Ramzesa Wielkiego przed świątynią w Abu Simbel

Nie znamy dokladnej daty narodzin Ramzesa Wielkiego. Mlody Ramzes, podobnie jak i inni wysoko urodzeni Egipcjanie, uczyl sie czytac i pisac w niezwykle skomplikowanym hieroglificznym pismie Egipskim. Zapewne pobieral tez nauki w zakresie teologii, literatury i historii. Bez watpienia przykladano równiez wielka wage do jego rozwoju fizycznego kultywujac tradycje wysportowanego faraona. Od faraona oczekiwano mistrzostwa w powozeniu rydwanem i w strzelaniu z luku. Ojciec Ramzesa pamietajac o komplikacjach, jakie w przeszlosci wiazaly sie z sukcesja postanowil wyznaczyc go swym nastepcom. Krótko po objeci wladzy przez Setiego Ramzes, wówczas kilkunastoletni chlopiec, otrzymal tytul "Najstarszego Syna Króla" i zostal mianowany - oczywiscie tylko nominalnie - glównodowodzacym armii. Mialo to na celu zapewnienie ciaglosci dynastii w razie gdyby Seti niespodziewanie umarl. Równiez w trosce o sukcesje zadbano by Ramzes zalozyl rodzine. Juz dziesiec lat przed smiercia Seti posiadal co najmniej pieciu wnuków i wiele wnuczek ze zwiazku Ramzesa z jego dwiema glównymi malzonkami. Wiadomo równiez, iz ksiaze mial wiele innych dzieci zrodzonych przez liczne konkubiny. Jako nastepca tronu Ramzes byl stopniowo wprowadzany w tajniki najwyzszego urzedu panstwowego. A poniewaz jednym z glównych zajec faraona poza posredniczeniem miedzy bogami a ludzmi i odprawianiu ceremonii majacych zapewnic blogoslawienstwo sil nadprzyrodzonych byla wojna wprawial sie on w tym zajeciu. W wieku czternastu lub pietnastu lat wyruszyl na pierwsza w swoim zyciu wyprawe wojenna; towarzyszyl on ojcu w czasie tlumienia rewolty w Libii. Rok pózniej wzial udzial w kampanii syryjskiej. Celem tej wyprawy bylo podporzadkowanie Amurru i zdobycie Kadesz - miasta o wielkim znaczeniu strategicznym, lezacym nad rzeka Orontes. Kampania powiodla sie i Seti zdobyl Kadesz. Zwyciestwo to bylo jednak krótkotrwale, gdy tylko wojska Egipskie opuscily tereny królestw, Kadesz i Amurru ponownie sprzymierzyli sie z Hetytami. Doswiadczenia, jakie zdobyl na tej wyprawie, przydaly sie podczas kampanii przeciw zbuntowanym Nubijczykom, która odbyl mniej wiecej w wieku 20 lat. Tym razem juz samodzielnie dowodzil armia, a nawet osobiscie przeprowadzil atak oddzialu rydwanów. Podczas ekspedycji towarzyszyli mu dwaj jego synowie. Wydarzenie to zostalo upamietnione na scianach niewielkiej swiatyni wykutej w skale na rozkaz Ramzesa. Kolejnym sukcesem ksiecia byla rozprawa z piratami zapuszczajacymi sie w poszukiwaniu lupu az do ujscia Nilu. Korsarze zostali pokonani i wcieleni do armii Egipskiej a ich statki zniszczone. Nastepnym etapem edukacji Ramzesa byl nadzór nad wydobyciem granitu, wykorzystywanego do wznoszenia swiatyn i posagów - podobnie jak wojna dzialalnosc budowlana byla waznym aspektem jego przyszlych obowiazków jako faraona. Kiedy w 1290 roku p.n.e. umarl Seti I, Ramzes - majacy wówczas dwadziescia kilka lat - byl doskonale przygotowany do sprawowania wladzy. Nikt równiez nie smial kwestionowac jego prawa do tronu. Obejmowal on w posiadanie panstwo wkraczajace w okres dobrobytu. Egipt zdazyl sie otrzasnac po "rewolucji kulturalnej", jaka spowodowal Emthotep i zaczal odbudowywac swa dawna, utracona potege. Przed nowym wladca i jego panstwem rysowala sie swietlana przyszlosc. Pierwszym zadanie Ramzesa jako faraona bylo pochowanie swego ojca, Setiego. Zgodnie z tradycja Seti budowal dla siebie grobowiec (od czasów XVIII dynastii grzebano faraonów w zboczach doliny nazwanej pózniej "Dolina Królów") oraz swiatynie grobowa, w której mialy byc odprawianie rytualy zapewniajace mu niesmiertelnosc. Faraon odbyl podróz do Teb, aby wziac udzial w pogrzebie ojca. Pozostal on w Tebach, aby jako faraon - przedstawiciel bogów na ziemi, wypelnic najwazniejszy ze swych obowiazków. Poprowadzil swieto Opet na czesc boga Amona. W asyscie kaplanów wraz z posagiem boga w zlotej barce poplyna do oddalonej o 3 km. Swiatyni w Luksorze. Nominowal on równiez oddanego sobie arcykaplana Amona, jedynego czlowieka który mógl rywalizowac z faraonem pod wzgledem prestizu. W drodze powrotnej zatrzymal sie w Abydos gdzie miala powstac druga swiatynia jago ojca. Jak glosi inskrypcja ujrzal tam straszny widok: "mury byly nie ukonczone, kolumny nie ustawione na bazach, a posagi lezaly na ziemi". Natychmiast wydal rozkaz dokonczenia prac, jak czytamy w dalszej czesci inskrypcji "syn powinien troszczyc sie o ojca".

Na co dzien król przekazywal wiekszosc swej wladzy dwóm wezyrom. Jeden z nich nadzorowal Górny Egipt rezydujac w miescie Amona - Tebach, drugi wladal Dolnym Egiptem przebywajac w Memfis - swietym miescie Phata. Jedynie Wezyrowie (poza faraonem) mogli skazywac ludzi na smierc do ich obowiazku nalezalo takze utrzymywanie porzadku i sciaganie podatków. Mimo ze namiestnicy posiadali ogromna wladze byli podlegli wladcy i musieli (czego Ramzes wymagal bezwzglednie) konsultowac swoje decyzje z faraonem. Cala administracja Egipska byla bardzo rozbudowana. Mogla ona funkcjonowac dzieki pracy chlopów, którzy wykorzystywali wylewy nilu uzyzniajace ich pola. Wlasciwie cala produkcja rolna królestwa skupiona byla wzdluz waskiego pasa ziemi ciagnacego sie wzdluz Nilu oraz w jego delcie. Do wzrostu dobrobytu przyczynily sie tez kopalnie dostarczajace turkus z Synaju oraz z Nubii i spalonych sloncem terenów Wschodniej Pustyni. Skarbiec królewski zasilaly takze daniny z podleglych krajów. Kiedy kasa panstwa ponownie sie zapelniala a Egipt odzyskal miano mocarstwa, po szczesliwym panowaniu swojego ojca, Ramzes zaczal spogladac na Morze Sródziemne. Planujac rozszerzenie granic i wplywów Egiptu mlody faraon napotkal na swej drodze przeszkode w postaci imperium Hetyckiego.

W porównaniu z tysiacletnim Egiptem Hetyci byli nowicjuszami w szeregach wielkich mocarstw. Wywodzili sie oni z pnia ludów indoeuropejskich. Okolo 1700 roku p.n.e. wynurzyli sie oni z glebi euroazjatyckiego ladu i osiedli w Anatolii. Zbudowali wsród niegoscinnych gór swoja stolice nazwana Hattusas, a swój kraj ochrzcili mianem Hatu. To wlasnie z powodu nazwy kraju nazwano ich Hetytami. Przez nastepne 300 lat wojowniczy Hetyci stopniowo narzucali swe panowanie miejscowej ludnosci. Przewage na polu walki zapewnial im rydwan bojowy. Wprawdzie rydwany znano juz od dawna jednak Hetyci wprowadzili w tym pojezdzie wiele zmian. Ciezkie drewniane kola zastapili oni lzejszymi kolami posiadajacymi szprychy. Os ustawiona z tylu dawala mozliwosc wykonywania ostrych zakretów oraz umozliwiala latwiejsze kierowanie pojazdem. Rydwan ciagniety byl przez specjalnie trenowane konie. Jesli dotychczas zaloge rydwanu stanowilo dwóch wojowników (woznica i lucznik) w rydwanie Hetyckim bylo ich trzech obok woznicy i lucznika pojawil sie wojownik z wlócznia. Zmienilo to w sposób znaczacy sile bojowa rydwanu, zaloga rydwanu mogla teraz zwiazac w bezposredniej walce wieksze sily wroga a dzieki wlócznikowi byla w stanie sie skutecznie bronic. Nowoczesniejsza bron spowodowala ze Hetyckie panstwo rozroslo sie do rozmiarów imperium. Fundamenty potegi panstwa Hetyckiego polozyl Suppiluliuma, który w 1366 roku p.n.e. podbil panstwo Mitanii, a nastepnie Syrie i osiem pomniejszych królestw, wsród nich Kadesz. Potega Hetytów byla tak duza, ze w 1353 roku p.n.e. wladca Hetytów otrzymal list od Egipskiej ksiezniczki (wdowy po Tutenchamonie), w którym pisala: "Mój maz umarl i nie mam synów. Powiadaja, ze ty masz wielu synów. Gdybys przyslal mi jednego z nich, zostal by moim mezem". Egipcjanka pozbawiona politycznego poparcia w swoim kraju pragnela zapewne wzmocnic swoja pozycje poprzez armie Hetyckiego ksiecia z która by przybyl. Nim jednak podjeto decyzje o malzenstwie i zanim ksiaze przybyl do Egiptu tron ziaja dworzanin Ai. Gdy w koncu przybyl ksiaze zostal zamordowany. Królestwo Hetytów nadal jednak rozwijalo sie pomyslnie i powiekszalo swe terytorium, w 1334 roku p.n.e. obejmowalo 675 tys. kilometrów kwadratowych.

Gdy w 1286 roku p.n.e. Ramzes postanowil sie z mierzyc z Hetytami mial za przeciwnika potezne panstwo otoczone zewszad wasalnymi królestwami zobowiazanymi przyjsc z pomoca swemu suwerenowi. Faraon dysponowal wycwiczona i zdyscyplinowana dwudziestotysieczna armia podzielona na cztery dywizje przybierajace nazwy od patronujacych im bogów. Tak wiec byla dywizja Setha czy Ptaha. W czasie pierwszej kampanii, jaka Ramzes odbyl w roli faraona nie zamierzal zmierzyc sie z glównymi silami Hetytów a jedynie odzyskac utracone przed pietnastu laty terytoria i utrwalic egipskie panowanie w Lawencie. Wojska egipskie ruszyly pózna wiosna (lub wczesnym latem)1258 roku p.n.e. Ramzes prowadzil sily zlozone zarówno z egipskich zolnierzy jak i z pojmanych piratów - ogólem 22 tysiace wojowników. Muwatallis (panujacy w tym czasie król Hetycki) zawczasu jednak ostrzezony zdolal wystawic najwieksza armie w historii imperium hetyckiego - wedlug zródel egipskich liczyla ona 37 tys. ludzi oraz 2500 rydwanów. Konflikt mial sie rozstrzygnac pod Kadesz - miescie od dawna stanowiacym kosc niezgody miedzy obydwoma mocarstwami. Nie myslac o strategicznych konsekwencjach swej decyzji Ramzes na czas przemarszu podzielil swa armie na dwie czesci. Glówne sily poprowadzil droga z Gazy biegnaca w glebi ladu. Sily wsparcia wyruszyly wzdluz wybrzeza, aby pózniej skrecic na wschód w strona Kadesz. Ramzes musial byc przekonany o sile swej armii, gdyz podaja niewiele srodków ostroznosci, mimo ze jego szpiedzy nie ustalili polozenia wrogich sil. Kiedy Ramzes dotarl do rzeki Orontes i znalazl sie zaledwie kilka kilometrów od celu, egipska straz przednia pochwycila dwóch Beduinów - dezerterów z wojska Hetytów. Ludzi tych przyprowadzono przed oblicze faraona, który wypytal ich o ruchy wojsk hetyckich. Ramzes chetnie uwierzyl, gdy powiedzieli, ze Muwatallis, przerazony potega armii egipskiej, ukryl sie ze swym wojskiem w okolicach Aleppo, prawie 200 kilometrów na pólnoc, nie chcac ryzykowac bezposredniego starcia. Byl to ze strony Ramzesa blad taktyczny, jako ze Beduini celowo zostali wyslani przez Muwatallisa, aby wprowadzic w blad egipskiego wladce. W rzeczywistosci armia hetycka zastawila pulapke na dumnego faraona i rozlozyla sie obozem nieopodal Kadesz. Nie wiedzac, ze zmierza prosto w pulapke, Ramzes przeprowadzil pierwsza z czterech czesci swej armii - dywizje Amona - przez Orontes. Reszta armii pozostala wiele kilometrów z tylu. Faraon postanowil rozbic obóz naprzeciwko miasta, w tym czasie armia hetycka rozwijala swój szyk bojowy. Egipcjanie zajeci rozpakowywaniem juków nie zauwazyli tych manewrów. Na szczescie patrol egipski dostrzegl wroga i poinformowal o tym Ramzesa, który zwolal narade wojenna i rozeslal gonców z wezwaniem dla reszty swej armii. Nim jeszcze zebranie dobieglo konca hetyci zaatakowali. Posiadamy dokladny opis - przynajmniej ze strony egipskiej - tego, co sie pózniej stalo, poniewaz Ramzes ze swej wersji wydarzen uczynil wielka kampanie propagandowa. Polecil artystom wykonac sceny z bitwy rzezbione potem w calym Egipcie. Uderzenie hetytów przelamalo szeregi drugiej dywizji egipskiej spieszacej na wezwanie faraona. Nastepnie rydwany popedzily ku glównym silom egipskim. Hetyci wdarli sie do obozu Egipcjan. Muwatallis zdobyl przewage, a tymczasem wieksza czesc armii egipskiej ciagle jeszcze byla daleko od pola bitwy. Wydawalo sie ze kleska jest nieuchronna, lecz wtedy nadeszla chwila wielkiej chwaly dla Ramzesa. Faraon wskoczyl na swój rydwan i okazujac niezwykla odwage zaatakowal wroga. Hetyci zostali odparci jednak losy bitwy wciaz pozostaly nierozstrzygniete. W tym wlasnie momencie pojawily sie egipskie sily wsparcia. Na ten widok jazda hetycka uciekla w panice.

Wersja ta opiewa bohaterskie czyny Ramzesa. Zapewne w rzeczywistosci armia hetycka zajeta rabowaniem taboru egipskiego dala sie zaskoczyc nowym silom egipskim. Mimo iz Ramzes utrzymywal, ze odniósl wielkie zwyciestwo równiez i strona Hetycka przypisywala sobie wygrana. Naprawde bitwa ta byla jedynie potyczka rydwanów, w której nie wziely udzialu glówne sily armii. Gdy po kilku dniach przybyl trzon armii egipskiej równiez hetyci otrzymali posilki. W kolejnej bitwie zadna ze stron nie mogla uzyskac przewagi. Muwatallis zdecydowal sie wówczas wyslac poselstwo z propozycja zawieszenia broni, na co Ramzes i jego doradcy przystali. Ramzes wykorzystal fakt ze hetyci pierwsi wystapili z propozycja pokoju i oglosil swoje wielkie zwyciestwo, mimo ze hetyci zachowali kontrole nad Kadesz. Nastepnie Ramzes zajal sie przywróceniem przywróceniem Egiptowi prestizu w krajach Lewantu. W 1283 roku p.n.e. udalo mu sie odzyskac prowincje Upi. Kolejne lata minely faraonowi na ciaglych wyprawach wojennych. Po raz kolejny wyprawil sie na terytorium hetytów, jednak przezornie ominal Kadesz. Oblegal równiez miasto Dapuru, gdzie jak glosi inskrypcja:"przez dwie godziny atakowal wrogie hetyckie miasto, nie majac na sobie pancerza". Egipcjanie przeprowadzali te kampanie bezkarnie, poniewaz hetyci byli zajeci klopotami z sukcesja tronu po zmarlym Muwatallisie, który umarl nie zostawiajac potomka. Wprawdzie Ramzes zyskal taktyczna przewage jednak kampanie Syryjskie nie przyniosly wymiernych korzysci. Po kampanii armia egipska wracala do ojczyzny a podbite kraje odnawialy stare sojusze z imperium hetytów. Oba panstwa patrzyly na siebie podejrzliwie i z wrogoscia. Sytuacja zmienila sie w momencie gdy jeden z pretendentów przybyl na dwór faraona z prosba o pomoc w pokonaniu rywala, który objal tron. W tej sytuacji nowo wybrany król hetytów rozpoczal potajemne negocjacje z faraonem.


->cd
Odpowiedź z Cytatem
  #3 (permalink)  
stare 11-06-2008, 10:04
Avatar mariksha
+ Aktywny Czytelnik +
 
Zarejestrowany: Jun 2008
Skąd: 3 karton na prawo
Reputacja: 238
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Postów: 243
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Domyślnie

Traktat zostal zawarty w 1269 roku p.n.e. Dodatkowym bodzcem do porozumienia byla wzrastajaca potega panstwa Asyryjskiego, które zaczelo zagrazac obu mocarstwom. Pakt byl pod kazdym wzgledem niezwykly. Chociaz nie zostal w nim wytyczony przebieg linii granicznej wydaje sie, ze Ramzes mial zrezygnowac z pretensji do Kadesz i Amurru w zamian za co Egipt utrzymywal panowanie nad krajami Sródziemnymi i dostep do portów az po Ugarit. Ponadto oba królestwa zawarly pakt o nieagresji i przyrzekly udzielac sobie wsparcia w razie ataku innego panstwa. Inny paragraf zapewnial ekstradycje zbiegów. Na swiatków wezwano bogów. Ramzes rozkazal skopiowac traktat i wykuc go miedzy innymi w swiatyni w Karnaku. Przypieczetowaniem umowy mial byc slub Ramzesa z ksiezniczka hetycka. Wraz z ksiezniczka Ramzes mial ?dostac? wspanialy posag. Jednak ani ksiezniczka ani posag nie przybyly w wyznaczonym czasie. Wielki król czekal cierpliwie wiele miesiecy i wyraznie okazywal swe niezadowolenie. W koncu latem 1257 roku przed Chrystusem malzenstwo zostalo oficjalnie potwierdzone. Na dwór hetycki przybyli egipscy poslowie by uczestniczyc w zaslubinach. Stwierdzono wtedy: "tego dnia dwa kraje staly sie jednym, a wy, dwaj Wielcy Królowie, zostaliscie prawdziwymi bracmi". Wreszcie orszak weselny wyruszyl do Egiptu. Kiedy w koncu narzeczona przybyla przed oblicze faraona oczarowala swego przyszlego meza: "Byla piekna w oczach Jego Majestatu i cenil ja bardziej niz cokolwiek innego(....) Umieszczono ja w palacu i towarzyszyla Wladcy kazdego dnia...". Ksiezniczka otrzymala nowe imie Maathorneferure, co oznacza: "Ta-która-oglada-Horusa-który-jest-pieknym-Re". Miesiac miodowy dokladnie opisany na Stelach Malzenstwa nie trwal jednak cale zycie. Królowa szybko znikla z areny dziejów. Ramzes posiadal wiele zon w swym haremie a ksiezniczka c hetycka stala sie zapewne jedna z poslednich konkubin faraona. Glówna zona, matka pierworodnego syna Ramzesa byla Nefretari. Niewatpliwie byla bardzo kochana przez swojego meza, gdyz wzniesiono dla niej liczne swiatynie a wiele tekstów wyslawia jej imie i milosc Ramzesa jaka ja darzyl. W inskrypcjach wymienia sie wiele tytulów jakie nosila, znajduja sie wsród nich urzedowe takie jak; Wielka Królewska Malzonka, Pani Obydwu Krajów czy okreslenia mniej oficjalne: Pani Wdzieku, Pani o Pieknym Obliczu. Pochodzenie Nefretari jest przedmiotem sporów. Uwaza sie, ze poslubila Ramzesa, gdy byl on jeszcze nastepca tronu. Byc moze byla jedna z kobiet wybranych przez Setiego. Od samego poczatku Nefretari byla pierwsza z zon faraona, odgrywala ona wazna role w politycznym i spolecznym zyciu panstwa. Królowa towarzyszyla Ramzesowi w jego licznych podrózach, przy nominacji kaplanów, uczestniczyla w uroczystosciach religijnych. Byla to najpotezniejsza kobieta w Egipcie. Najwiekszym wyrazem milosci Ramzesa do zony jest swiatynia w Abu Simbel, w Nubii gdzie faraon rozkazal wykuc monumentalna swiatynie poswiecona Hathor - bogini milosci i patronce macierzynstwa, oraz swojej zonie. W spokojnych czasach, jakie nadeszly po pakcie miedzy panstwem hetyckim a Egiptem Faraon skierowal swoja energie na stawianie wspanialych swiatyn oraz monumentalnych pomników swej chwaly. Ramzes rozpoczal realizacje ambitnego planu budowlanego.

Doswiadczenie zdobyl on juz w mlodzienczych latach podczas nadzorowania kamieniolomów, ogladal równiez prace przy wspanialym grobowcu Setiego. Jako ksiaze rozpoczal równiez budowe malej swiatyni Ozyrysa w Abydos, lecz na podjecie powaznych inwestycji Ramzes musial poczekac, az zasiadzie na tronie. Pierwszym przedsiewzieciem podjetym przez mlodego wladce byla rozbudowa Pi - Ramzes - letniej rezydencji Setiego. Przeksztalcona zostala ona w wspaniala stolice. Zarzadzil on równoczesnie wielkie prace na poludniu: dokonczyl budowe swiatyni grobowej ojca raz osobiscie zalozyl fundamenty wlasnej ogromnej swiatyni grobowej, Ramessum. Faraon nie mógl sie oprzec pokusie rozbudowy kompleksu swiatyn w Karnaku, na wschodnim brzegu Nilu, naprzeciw Doliny Królów. Ojciec Ramzesa polecil wzniesc wielki hypostyl, najwieksza sale kolumnowa na swiecie, o powierzchni 5000 metrów kwadratowych, z lasem 134 kolumn, z których srodkowe maja wysokosc 24 metrów. Ramzes dokonczyl budowe sali i zmienil jej nazwe na "Ramzes -jest - skuteczny". Sciany zapewniono scenami przedstawiajacymi zwyciestwa Ramzesa, który przypisal sobie równiez niektóre sceny przedstawiajace Setiego. W glównej swiatyni Amona w Karnaku wladca zbudowal po wschodniej stronie monumentalna brame, strzezona przez dwa kolosalne posagi, przedstawiajace jego samego. W Luksorze zbudowano dziedziniec otoczony kolumnami oraz nowy pylon. Nastepnie dodano dekoracje scian przedstawiajace miedzy innymi zwyciestwo pod Kadesz. Te spektakularne przedsiewziecia byly tylko czescia wielkiego planu Ramzesa. Wznoszono wiele budowli, jedna nie kazda miala byc podziwiana, choc wszystkie mialy zapewnic faraonowi niesmiertelnosc. Grobowiec Ramzesa budowano w najwiekszej tajemnicy. Na miejsce wiecznego spoczynku wladcy wybrano skalista doline, przez historie nazwana Dolina Króli. Równiez w dolinie tej pochowano ojca Ramzesa, Setiego. Pierwszy grobowiec zostal tam wykuty przez Totmesa I zapewne w obawie przed rabusiami, którzy juz w tedy okradali groby wielkich Egipcjan.


Mumia Ramzesa II

Na terenie calego panstwa powstawaly liczne swiatynie i posagi króla. Jedna z najwspanialszych budowli wzniesionych przez Ramzesa byla swiatynia w Abu Simbel. Ta wspaniala budowle wzniesiono w Nubii, której kopalnie byly glównym zródlem zlota Egiptu. Z posród wszystkich licznych pomników Ramzesa zaden nie jest tak wymowny jak wykuta w skale swiatynia w Abu Simbel. Prawdopodobnie król podjal decyzje o jej budowie w pierwszym dziesiecioleci swego panowania. Zespól swiatyn nieustannie przypominal klopotliwemu, czesto wzniecajacemu bunty ludowi o Egipskim Panowaniu. Glówna swiatynia, której podstawowym celem bylo uhonorowanie bogów Egiptu i Nubii, stala sie osrodkiem Kultu Ramzesa II w Nubii. Jej fasade tworzyly cztery siedzace posagi króla wykute w litej skale kazdy o wysokosci 20 m. Za nimi znajdowaly sie pomieszczenia siegajace 50 metrów w glab skaly. Osiem posagów Ramzesa przedstawionego jako Ozyrys strzeze przejscia do wewnetrznego swiatyni. Dwa razy do roku promienie sloneczna docieraja do sanktuarium i padaja dokladnie na oblicze faraona, jak glosi legenda dni te sa rocznicami narodzin i koronacja Ramzesa. Sasiednie wzgórze przeksztalcono w sanktuarium dedykowane bogini Hator. Jego fasade stanowia cztery stojace posagi Ramzesa i dwa Nefretarii - najwazniejszej z jego malzonek, otoczone przez figury ksiazat i ksiezniczek. Samo Abu Simdel nie wystarczylo, Ramzes rozkazal wzniesc liczne swiatynie w calej Nubii i zadbal o to by sam byl czczony w kazdym wiekszym miescie. Akcja propagandowa odniosla skutek - Nubia za panowania Ramzesa nie sprawiala juz klopotów.

Budulec na te przedsiewziecia dostarczaly kamieniolomy. W Egipcie wszystkie kamieniolomy byly wlasnoscia króla, a Ramzes - bardziej niz inni wzial to sobie do serca. Prawdopodobnie dzieki praktyce uzyskanej za mlodu w asuanskich kamieniolomach. W pogoni za kolejnymi monumentami król nie darowal zadnemu blokowi, który byl dostatecznie durzy. Pewnego razu Ramzes dostrzegl ogromny glaz, z którego rozkazal wykonac gigantyczny posag przedstawiajacy jego samego. Mial byc on postawiony w stolicy. Niestety nie znaleziono po nim sladu. Inne kolosy faraona sa lepiej znane. Król postanowil wzbogacic Ramzesseum o wyjatkowy element. Dominujacym elementem pierwszego dziedzinca mial byc ogromny posag siedzacego króla, mierzacy 20 metrów. Nawet dla egipskich kamieniarzy majacych za soba póltora lat tradycji we wznoszeniu wielkich kamiennych konstrukcji, zadanie to bylo zatrwazajace. Posag wazyl 1000 ton i jest najwieksza znana figura wykuta z jednego bloku granitu. W czasach Ramzesa glównym zródlem granitu byl Asuan. Znajduje sie tam jeszcze wiekszy niedokonczony obelisk mierzacy 42 metry wysokosci i mogacy warzyc okolo 1200 ton.

Aby mogly powstac tak wspaniale monumenty potrzebny byl trud wielu osób pracujacych na rozkaz faraona. Najpierw kierujacy robotami wyznaczal zarys w kamiennym podlozu. Nastepnie brygady wykuwaly waskie szczeliny, z co najmniej trzech stron bloku za pomoca pieciokilogramowych bryl dolerytu (skaly twardszej nawet od granitu). Byla to syzyfowa praca, kazde uderzenie zlobilo jedynie niewielka ryse, ale godzina za godzina, tydzien za tygodniem szczeliny stawaly sie coraz wieksze. Tymczasem ich koledzy z czwartej strony przygotowywali droge przez kamieniolom oraz przystepowali do podcinania bloku, co jest jedna z najtrudniejszych operacji, z jaka maja sie zmierzyc budowniczowie. Kucajac w szczelinie o grubosci nie wiecej niz 70 centymetrów musieli oderwac caly blok od litej skaly. To zadanie na rozpalonym przez slonce kamieniu, którego temperatura mogla siegac 60 ° C. Do dokonania tego zadania wykorzystywano wlasnie róznice temperatur panujaca na pustyni. Wahania miedzy dniem a noca wynosza 50°- 60° gdy temp. Spada z 50° do 0 z nawet temperatur ujemnych. Egipcjanie wkladali kawalki drewna w wykute przez siebie niewielkie rysy pod obeliskiem, polewali je woda, która w nocy zamarzal zwiekszajac swoja objetosc i rozsadzajac granit. Byla to najniebezpieczniejsza czesc wykuwania monumentu, poniewaz wystarczylo, ze blok skalny posiadal jedna skaze, a wtedy pekniecie podazalo inna linia niz zamierzona i cala wielomiesieczna praca byla zmarnowana.

Praca ta byla bardzo ciezka. Robotnicy pracowali w skwarze afrykanskiej pustyni, w wysokich temperaturach, bez skomplikowanych narzedzi, kazda czynnosc wykonywali recznie. Z tego wzgledu kamieniarze stanowili zbieranine niewolników jenców wojennych i kryminalistów, którzy popelnili na tyle powazne przestepstwo by zeslac ich "do granitu". Wiesniacy pracowali w kamieniolomach tylko od czerwca do wrzesnia. Podczas tych miesiecy coroczny wylew Nilu uniemozliwial im prace na polach. W kamieniolomach pracowali nie tylko niewykwalifikowani robotnicy, byli tam zatrudnieni najlepsi rzezbiarze Egiptu. Ramzes osobiscie wyszukiwal takich utalentowanych ludzi zwracajac sie do nich slowami: "O wyrafinowani robotnicy, mezni ludzie o wypróbowanych talentach, rzemieslnicy obrabiajacy cenny kamien, pracujacy w granicie, znajacy kwarcyt, dobrzy towarzysze, niestrudzeni w pracy przez caly dzien. Ja jestem ten, który was nieustannie obdarowuje (...) Spichrze sa dla was pelne zboza. Zaden z was nie spedzi nocy lamentujac nad swoja nedza". Dobrze oplacana elita kamieniarzy przystepowala do pracy przy nowym posagu czy obelisku, gdy ten dopiero wylanial sie ze skaly. Czesto prawie cala rzezba, poza drobnymi szczególami, byla wykonywana w kamieniolomach, poniewaz im wiecej kamienia usunieto - tym latwiej bylo transportowac posag. Niestety nie zachowal sie z tamtych czasów zaden opis jak przemieszczano tak ogromne ciezary.
Z nubijskich kopaln naplywaly dostawy zlota, handel przynosil niezwykle dochody a sztuka osiagnela niebywaly poziom. Pod koniec niezwykle dlugiego panowania wielkiego wladcy zaczeto go utozsamiac znacznie silniej niz innych faraonów z bogiem, którego byl wcieleniem. Bez watpienia mial na to wplyw sam czas jego panowania - nieslychanie dlugi. W czasach starozytnych niewiele osób moglo sie poszczycic tak dlugim zyciem jak. Wladze sprawowal przez 67 lat, co stanowi niebywale osiagniecie. Gdy umieral nie niewiele osób, jesli w ogóle takie byly, pamietaloby na tronie Egiptu zasiadal ktos inny. Równiez liczne swiatynie ozdobione scenami zwyciestw faraona swiadczyly o jego boskim pochodzeniu. Mogloby sie wydawac, ze Ramzes bedac bogiem opiekuje sie Egiptem zapewniajac mu dobrobyt. Jak jednak wygladal czlowiek, który doprowadzil to starozytne panstwo do takiego rozkwitu? Na to pytanie po czesci odpowiedzieli naukowcy przeprowadzajac doglebne badanie mumii legendarnego wladcy. Szczatki Ramzesa przewieziono samolotem (byl on pierwszym faraonem lecacym samolotem) do Paryza. Z najwieksza ostroznoscia wykonano wiele pomiarów, zdjec rentgenowskich oraz wiele innych badan. Udalo sie odslonic wiele z tajemnic faraona. Miedzy innymi na jednym ze zdjec klatki piersiowej widac wyrazne skrzywienie kregoslupa wywolane schorzeniem zwanym artretyzmem kregoslupa. Atakuje ono polaczenia kregów i miednicy a z czasem moze doprowadzic do calkowitego. Unieruchomienia tych czesci ciala. Jak przypuszczaja naukowcy starzejacy sie Ramzes nie tylko chodzil zgarbiony, ale prawdopodobnie nie mógl uniesc glowy by spojrzec prosto w oczy swemu nastepcy. Zauwazono równiez zlamanie kregoslupa, naukowcy przypuszczaja, ze nastapilo ono podczas mumifikacji. Wiemy równiez, ze Faraon cierpial na ropien szczeki - bolesne schorzenie, które moglo byc wywolane próchnica lub parodontoza. Z za grobu spoglada na nas czlowiek o orlim nosie - Ramzes Wielki.

Po smierci wspanialego przywódcy wladze objal jego 13 syn - Merenptah. Wkrótce jednak faraon musial sie zmierzyc z buntem w Kanaanie i Syrii. Po zdlawieniu rebelii pojawilo sie nowe niebezpieczenstwo. W piatym roku panowania atak Libijczyków i tak zwanych "ludów morza" naruszyl zachodnie granice imperium. I to niebezpieczenstwo zostalo odparte. Jednak wtedy wybuchlo powstanie w Nubii. Reakcja byla natychmiastowa. Bunt zostal krwawo stlumiony. Pozostala czesc dziesiecioletniego panowania Merenptaha uplynelo w spokoju. Okres, który nastapil po nim jest pelen zagadek. Najprawdopodobniej legalna sukcesja zostala zaklócona. Do wladzy doszedl niejaki Amenmessu. Jego dojscie do wladzy najpewniej odzwierciedla rywalizacje dwóch obozów walczacych o tron. Do pierwszego nalezeli potomkowie Merenptaha, drugi tworzyli wciaz liczni potomkowie plodnego (Ramzes mial miec 90 dzieci) Ramzesa. W ten oto sposób Egipt znów pograzyl sie w chaosie.

histurion
Odpowiedź z Cytatem
  #4 (permalink)  
stare 11-06-2008, 10:06
Avatar mariksha
+ Aktywny Czytelnik +
 
Zarejestrowany: Jun 2008
Skąd: 3 karton na prawo
Reputacja: 238
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Postów: 243
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Domyślnie [text] Tutenhamon


Howard Carter przybyl do Doliny Królów 28 pazdziernika 1922 na sezon, który miai byc jego ostatnim. Lord Carvaron - sponsor wykopalisk, zgodzil sie na jeszcze jedna, ostatnia, próbe odnalezienia grobowca poszukiwanego przez niego od roku 1907. Carter poznal swego sponsora, w 1906 kiedy jeszcze zarabial na zycie pracujac jako przewodnik i malujac akwarele dla turystów. Od tamtego czasu lord Carvaron wydal 205 tysiecy funtów (dzisiaj odpowiadaloby to ponad pól milionów dolarów) na jak do tej pory bezowocne poszukiwania. Doswiadczeni badacze twierdzili, ze nie ma tam juz, czego szukac, a wszystkie groby byly albo juz otwarte przez archeologów, albo spladrowane przez rabusiów. Carter jednak sie nie poddawal, wynajal robotników i sciagnl wyposazenie. Podczas wyprawy towarzyszyl mu równiez kanarek, w niedlugim czasie stal sie on pupilkiem pracowników i zastal ochrzczony mianem ?Zlotego Ptaka?. Jak twierdzili czlonkowie zespolu, zapowiadal on powodzenie wykopalisk. 1 Listopada ze skompletowana ekipe Howard byl gotów do kopania. Trzy dni pózniej, gdy przybyl na teren prac powitala go niespotykana cisza robotników, zwykle rozmawiajacych przez caly czas pracy. Okazalo sie, ze maly chlopiec znalazl skalny stopien. Kontynuowano prace patrzac jak za pierwszym schodkiem wylania sie kolejnych szesnascie stopni prowadzacych prawie 4 metry ponizej poziomu wapiennej skaly, do korytarza dlugosci 8 metrów, na jego koncu znajdowalo sie zamurowane wejscie do grobu. Nad drzwiami wisialy nienaruszone pieczecie, które przetrwaly ponad 3200 lat. Natychmiast wyslano telegram do lorda Carvarona, który przybyl z Anglii. Nim jednak dotarl do Egiptu ponownie zasypano tunel i schody piaskiem dodatkowo pieczetujac je wielkim kamieniem - mialo to zabezpieczyc grobowiec przed spladrowaniem przez wspólczesnych rabusiów. Po przyjezdzie sponsora Carter byl gotów 5 wejsc do tajemniczego grobu. 26 listopada 1922 roku zdjeto pieczecie i po raz pierwszy od wieków czlowiek wkroczyl do swietego miejsca spoczynku faraona Tutenchamona. Przed wkraczajacym do komnaty ukazala sie w calej swej wspanialolci potega dawnego panstwa egipskiego. Jego wzrok padl na niewyobrazalne skarby. Chwile te Carter opisal slowami wspaniale oddajacymi donioslosc chwili; ?Kiedy moje oczy stopniowo przyzwyczajaly sie do swiatla powoli wylanialy sie z ciemnosci szczególy pomieszczenia, dziwne zwierzeta, posagi i zloto - wszedzie blask zlota. Na chwile - która pozostalym musiala wydal sie wiecznoscia - oniemialem z wrazenia, a kiedy lord Carnarvon, nie mogac juz dluzej wytrzymac, zapytal niecierpliwie: "...Czy pan co? widzi?...", zdolalem jedynie wyszeptac: "...Tak, wspaniale rzeczy!...". Carter niechetnie wycofal sie i powiekszyl otwór tak, aby wszyscy mogli zajrzec. W swietle latarek podziwiali cuda sztuki egipskiej, jakich nie widzial swiat. Grób zawieral cale posmiertne wyposazenie faraona potrzebne mu w zyciu posmiertnym. Wspaniale wyroby dawnych mistrzów: zlote loza, wyborny inkrustowany tron, rydwany, blisko 5 tysiecy wspanialych dziel sztuki, przedmioty wykonane ze zlota, kosci sloniowej i alabastru. Byly tam klejnoty, ozdoby, bron, posagi, figurki, meble. Ponad 30 skrzyn wypelnionych naczyniami, kosmetykami pierscieniami, tkaninami. W koszach wciaz jeszcze spoczywaly owoce i chleb, zas w naczyniach pozostaly slady wina... Jednak najbardziej ekscytujace skarby dopiero czekaly na odkrywców. W koncu przedsionka po obu stronach kamiennych drzwi stala para kamiennych posagów naturalnej wielkosci strzegacych szczatków króla. Centralne miejsce zajmowal sam wladca. W komorze grobowej znajdowaly sie 4 wewnatrzne kaplice, w których miescil sie kwarcytowy sarkofag, zawierajacy 3, jedna w drugiej(ostatnia ze szczerego zlota), antropoidalne trumny. Jego twarz przyozdobiona byla slynna maska. Grobowiec mial jeszcze jedno pomieszczenie - skarbiec, w którym zlozone byly kolejne przedmioty przeznaczone dla faraona. Opisujac te wydarzenia Howard stwierdzil, ze on i jego towarzysze przez chwile przygladali sie pierwszemu pomieszczeniu, po czym zamkneli wejscie i wycofali sie, aby móc dokonac oficjalnego odkrycia w obecnosci w?adz egipskich. Opowiesc ta jest w pelni zgodna z warunkami umowy z Egipska Sluzba Starozytnosci. Jednak w niepublikowanych wspomnieniach odnalezionych po latach w Metropolitan Museum dowiadujemy sie, ze Carter wraz ze swoimi przyjaciólmi spedzil cala noc w grobowcu podziwiajac jego piekno. Odkrycie to wywolalo wielkie poruszenie. Odnaleziony grób byl jedynym grobem faraona, jaki dotrwal do naszych czasów. Wspanialolci, jakie odkryto przy zmarlym królu byly ogromne nic, wiec dziwnego, ze wkrótce slyszal o nim caly swiat. Kim jednak byl za zycia czlowiek, którego imie 3200 lat po jego smierci bylo na ustach wszystkich ?

Czasy, w jakich przybyl na swiat byly jednym z najburzliwszych okresów w dziejach Egiptu. Wtedy to wlalnie panujacy faraon Amenhotep IV calkowicie zmienia oficjalna religie odrzucajac glównych bogów egipskich i przyjmujac za patrona kraju Atona, do tej pory bedacego drugorzednym bóstwem. Calkowicie zajety swa religia wladca nie rzadzil samodzielnie pozostawiajac nadzór nad panstwem ludziom, którzy sami potem zostali faraonami; Aja (Eje) - ?Ojcu boga? (byl on prawdopodobnie tesciem faraona) oraz generalowi Horemhebowi. Aby dobitnie zamanifestowac zmiane religii faraon - heretyk zmienia swe imie na ?Enchaton?. Buduje on równiez wspaniale miasto, Achetaton i przenosi tam stolice panstwa. Tutenhamon urodzil sie zapewne w Achetaton. Jednak w latach swego dziecinstwa znany byl jako Tutanchaton, poniewal takie imie podkreslalo jego zwiazki z ukochanym bogiem faraona - heretyka. Jego ojcem byl Enchaton, matka natomiast drugorzadna zona faraona - Kija. Wczesne lata mlodosci Tutenchamon spedzil przyjemnie, jako nastepca tronu - oplywal w dostatki. Jednak szybka skonczyly sie dla niego blogie lata dziecinstwa. Pod koniec swego panowania Enchaton widzi wokól siebie samych spiskowców kwestionujacych jego wladze i sprzeciwiajacych sie jego nowej religii. Rozpoczal, wiec w calym kraju przesladowania wyznawców Amona - boga do tej pory stojacego na czele panteonu Egipskiego, zagrazajacych wedlug niego jego panowaniu i idealom nowego kultu. Kwitnacy kraj zaczal podupadal, pogarszala sie sytuacja panstwa zarówno wewnatrz jak i na zewnatrz granic. Nawet odtracona królowa, Nefretete zaprzestala walki o nowego boga widzac, ze doprowadza to dynastie do upadku. Gdy w 1334 r.p.n.e. zmarl Enchaton niepokoje w panstwie narastaly. Kaplani starych bogów palali zadza zemsty po tym jak podkopano ich autorytet i wyszydzono bóstwa, którym sluzyli. Niezadowolenie panowalo wsród zolnierzy, którzy pograzeni w bezczynnosci czekali na pierwsza iskre. Prosci chlopi czuli sie zdezorientowani, gdy caly ich dotychczasowy swiat stanal na glowie po zmianie religii. Harem i caly dwór spiskowal i knul intrygi. W chaosie, jaki zapanowal w kraju przez pewien czas wladal Smenchkare. Jednak i on niedlugo zmarl a w tej sytuacji jako pretendent do tronu pojawil sie Tutenchamon.


Wizerunek twarzy Tutenhamona odtworzony przez naukowców

Byl on jeszcze wtedy malym dzieckiem, liczyl sobie 9 - 10 lat. Niewatpliwie jego kandydatura do tronu odpowiadala wszystkim zainteresowanym. Poniewaz byl malym chlopcem nie byl zdolny do rzadów i jednoczesnie byl bardzo podatny na sugestia. Rzeczywista wladze nad Egiptem musiano, do czasu pelnoletnosci faraona powierzyl komus innemu. Taka osoba byl zapewne najpotezniejszy dostojnik panstwa - Aja. Równiez Horemheb nie obawial sie zachwiania swojej pozycji na dworze, jako general wciaz zachowal by wladze nad wojskiem. Z kolei kaplani mogli liczyl na powrót starej religii, a tym samym wzmocnienie, raczej przywrócenie ich pozycji zachwianej przez Enchatona. Jego panowanie zapowiadalo uspokojenie wewnetrznych nastrojów w panstwie i przywrócenie spokoju, a tego Egipt potrzebowal najbardziej. Gdy wstepowal na tron nie bylo watpliwosci, ze koronacja odbedzie sie w Tebach.

Aby wzmocnil prawo Tutenchamona do korony ozeniono go z kilkunastoletnia ksiezniczka pochodzaca z królewskiego domu. Jego zona - Anchesenton byla jedna z córek Enchatona i królowej Neretere. I miala stac sie w niedlugim czasie jedna z bardziej wplywowych osób na dworze faraona, o czym swiadcza jej liczne wizerunki odnalezione w grobie meza. Czy malze?stwo darzylo sie miloscia ? Odpowiedzi moga dostarczyc liczne dziela sztuki, jakie znaleziono w grobie a wsród nich na pierwsze miejsce wysuwa sie tron. Na oparciu przedstawiona jest malzenska para, widac, ze jest o, dodrze. Zapewne darzyli sie uczuciem o ile artysci portretowi przedstawiali to, co widzieli a nie to, co mieli widziec. W takim wypadku niewatpliwym ciosem bylo dla nich urodzenie przez królowa dwójki martwych dzieci. Malzonka zapewne wspierala swego meza w swiecie palacowych intryg, który juz znala.

Koronacja Tutenchamona odbyla sie w 1333 r.p.n.e. a dzien w którym miala miejsce byl wielkim swietem. Mlody faraon zamieszkal w palacu swego ojca. W tym czasie Aja otrzymal tytul wezyra i rozpoczal rozmowy z kaplanami Amona. Sam wladca równiez aktywnie wprowadzal porzadek i przywracal stara religie. Przemawia za tym inskrypcja: ?Nieszczescia spadly na ten kraj. Oltarze bogów zniszczone, tak, ze odwrócili sie oni od tego kraju. Wezwa?em bogów i boginie, aby przybyli z pomoca, ale zaden z nich nie odpowiedzial. Dzialalem energicznie, aby odzyskal ich laska. Odnalazlem swiatynie lezace w gruzach, swiete miejsca zniszczone, ich dziedzince porosle chwastem.? W 3 roku swego panowania faraon zmienia swe imie z Tutanchaton - imie to wyrazalo czesc bogowi, Atonowi, na znane wszystkim doskonale: Tutenchamon. Juz sama zmiana imienia, w którym zgloska: ?aton? (symbolizujaca Atona) zostala zmieniona na ?amon? (odpowiadajaca bogowi Amonowi) dowodzi o powrocie do dawnej religii. Wtedy tez powraca ze swym dworem do Teb. Ludnosc podaza za nim pozostawiajac Achetoten na pastwe losu. Opustoszale miasto z uplywem czasu popadalo w ruine. Mury sie rozsypaly, rabusie spladrowali domostwa, budowle natomiast rozebrano wykorzystujac material do wzniesienia innych obiektów. Ku zadowoleniu kaplanów wielcy bogowie znów odzyskali wladze. Wyludnione swiatynie, zdewastowane w czasach przesladowania, ponownie napelnily sie gwarem ludzmi i ofiarami przez nich skladanymi. Wladca próbowal równiez ozywic rzemioslo i handel. Powoli powracaly czasy spokoju i stabilizacji wewnetrznej. Stela w Karnaku informuje, ze zbudowal nawet silna flote.

ednakze równiez pozycja zagraniczna panstwa jako mocarstwa zostala zachwiana. U granic pojawil sie nowy konkurent - Hetyci. Zniszczyli oni panstwo mitannijskie, a nastepnie zaatakowali pozycje egipskie w Synaju i Palestynie. Z pomoca ksiazat Kadesz i Amuru udaje im sie podbil te tereny. Syryjscy ksiazeta wierni Egiptowi przez wiele lat blagali o pomoc, jednak poprzednicy wladcy byli glusi na te wolania. Reakcja nastapila dopiero wtedy, gdy do kraju przybyli uciekinierzy scigani przez Beduinów. Zadanie przywrócenia porzadku powierzono Horemhebowi. General szybko uporal sie z problemami jednak uczynil to powierzchownie, poniewaz dluzsza interwencja oznaczalaby uwiklanie panstwa w powazny konflikt zbrojny, a na to Egipt w obecnej sytuacji nie mógl sobie pozwolic. Faraon i caly dwór pilnie sledzili sytuacje zagraniczna. Czesto przyjmowano poselstwa z Babilonu (jego król obawial sie wzrostu potegi swojego sasiada - Asyrii), ustalano zasady handlu pomiedzy dwoma królestwami. Niestety Tutenchamonowi nie bylo dane panowac dlugo zmarl w 1323 r.p.n.e, pomiedzy szesnastym a dwudziestym rokiem zycia. W kraju zapanowal wielki smutek. Niezwlocznie przystapiono tez do odprawiania rytualów pogrzebowych. Kaplani rozpoczeli balsamowanie zwlok zgromadzono skarby i wykonczono grobowiec. Do wielkiego przepychu grobowca przyczynili sie równiez kaplani wdzieczni za przywrócenie swej religii obdarowali faraona. Po odprawieniu uroczystosci pogrzebowych zapieczetowano grób. Mijaly lata i ciemnosc pochlonela imie i pamiec o wladcy zwanym kiedys Tutenchamonem. Okolo roku 1140 p.n.e. robotnicy, którzy przygotowywali grób dla Ramzesa VI - jednego z nastepców Tutenchamona. Wyrzucajac gróz z nowo drazonych korytarzy, sami o tym nie wiedzac, zasypali wejscie do malego zapomnianego grobu. Zapewne to zdarzenie uchronilo pochówek faraona przed rabusiami, jacy na przestrzeni dziejów okradali groby wielkich Egipcjan. Dopiero po przeszlo 3000 lat archeolog Howard Carter przywrócil swiatu Tutenchamona.


Sarkofag Tutenhamona

W kilka tygodni po odkryciu w Dolinie Królów zaroilo sie jak w ulu. Sprowadzono srodki do konserwacji i pakowania, urzadzono laboratorium i ciemnie fotograficzna, budowano tez budki dla strazników, pojawily sie równiez cale rzesze reporterów i fotoreporterów. Carter organizowal ekipe swiatowej slawy ekspertów, naukowców i specjalistów od konserwacji zabytków. Porzadkowanie skarbów znalezionych w grobie wymagalo niezwyklej cierpliwosci i starannosci. Juz pierwsze ogledziny wykazaly, ze wiele przedmiotów zachowalo sie w bardzo zlym stanie (sandal wygladajacy jak nowy rozpadl sie przy pierwszym dotknieciu). Wydawalo sie, ze nie ma konca skarbom, jakie wydobywaly sie z wnetrza grobu. Oczyszczenie samego przedsionka trwalo siedem tygodni. Czas plynal, otwarcie grobowca zniszczono sterylna atmosfere panujac? w jego wnetrzu. Dni a nawet godziny czynily wieksze szkody zabytkom niz setki lat, podczas których lezaly bezpiecznie wewnatrz komnat. Stopniowo zblizano sie do tego, co Carter nazwal ?decydujacym momentem?. 17 lutego 1923 roku lord Carnarvon i Howard Carter zgromadzili grupke urzedników na wielkiej premierze. Tego dnia wkroczono do komory grobowej Tutenchamona. Zgromadzeni staneli przed czyms, co wygladalo jak zlota sciana - lsniacym bokiem wielkiej kaplicy przypominajacej mauzoleum. Minal rok zanim Carter mógl otworzyc trzy nastepne kaplice. Te niezwykle dziela sztuki byly umieszczone jedno w drugim i skladaly sie z pozlacanych paneli dekorowanych scenami religijnymi. Rozcinajac sznury z pieczeciami na ostatnich drzwiach chroniacych miejsce spoczynku faraona, Howard powoli otworzyl wrota. Ujrzal kolosalny sarkofag z zóltego kwarcytu, nietkniety - taki jak pozostawili go starozytni. Aby mozna go bylo odpowiednio zbadac nalezalo rozebrac kaplice. Zadanie okazalo sie niezwykle trudne; zewnetrzna kaplica niemal calkowicie wypelniala komore. W waskiej przestrzeni pomiedzy kolejnymi kaplicami znajdowalo sie wiele przedmiotów zlozonych przez kaplanów. Musial minac kolejny rok, zanim Carterowi i jego ekipie rozmontowac kaplice i uzyskac warunki do zbadania sarkofagu. Kiedy, przy pomocy przemyslnego systemu bloków, uniesiono wieko ukazala sie drewniana, pozlacana trumna w ksztalcie zmarlego faraona. Twarz stanowila doskonaly portret, wykonana z czystego zlota z krysztalowymi oczami. Dlonie byly skrzyzowane na piersi a trzymal w nich egipskie symbole wladzy; bicz i zakrzywione berlo. Jednak trumna byla za duza. Do pierwszej trumny dopasowana byla druga. Carter opisal ja tymi slowami: ?najpiekniejszy przyklad starozytnej sztuki trumiennej, jaki kiedykolwiek widziano?. Wykonana byla z pozlacanego drewna, inkrustowana róznokolorowym szklem: niebieskim czerwonym i turkusowym. I wewnatrz tej trumny znajdowala sie kolejna, tym razem ostatnia, zdobily ja zasuszone kwiaty zostawione przez zalobników, cala byla zaslonieta plótnem. Po odwinieciu materialu ukazal sie zaskakujacy widok. Wewnatrzny sarkofag wykonany byl w calosci z grubej zlotej blachy (?absolutnie niewiarygodnej ilosci czystego kruszcu?). W koncu mozna bylo przystapic do zbadania doczesnych szczatków faraona. Na jasnym tle plóciennych bandazy blyszczala naturalnej wielkosci maska króla. Wykonana przez starozytnych rzemieslników z arkuszy zlotej blachy, wypolerowana powierzchnia byla inkrustowana kwarcem obsydianem i szklem. Cialo wladcy spowijalo 30 warstw bandazy a pomiedzy nimi znajdowal sie zelazny nóz - niezwykly skarb dla faraona sprzed epoki zelaznej. Dokladnym badaniem doczesnych szczatków Tutenchamona zajal sie profesor anatomii E. Derry. Monarch mial okolo 165 centymetrów wzrostu. Na podstawie badan stwierdzono, ze zyl 16 lub 17 lat jednak niewykluczone, ze dozyl 22 lat. Nie wiemy czy zmarl smiercia naturalna czy go zamordowano. Derry stwierdzil, ze przyczyna smierci byla gruzlica lub inna, w tym czasie smiertelna choroba. Jednak badania przeprowadzone w 1968 roku z wykorzystaniem tomografii komputerowej wykryly obecnosc w tylnej czesci glowy rozleglego krwiaka wewnatrzczaszkowego, który byl zapewne bezposrednia przyczyna smierci. Jak powstal ? Byc moze podczas nieszczesliwego wypadku np. podczas jazdy rydwanem. Naukowcy Amerykanscy stwierdzili, ze powstal w skutek uderzenia (krawedzia reki) w tyl glowy. Wskazywaloby to, wiec na morderstwo.

Grobowiec Tutenchamona nie zawieral zadnych tekstów historycznych ani papirusów religijnych. Nie poszerzyl, wiec naszych informacji a wydarzeniach, jakie mialy miejsce w czasie panowania w?adcy. Wszystkie wydarzenia z Doliny Królów korespondowala prasa. Odkrycie grobowca Tutenchamona stalo sie miedzynarodowa sensacje i wkrótce miejsce wykopalisk zaczelo przypominac targowisko. Wprost roilo sie od dziennikarzy. Carter byl oblezony przez reporterów, zasypywany listami i telegramami. Nawet Hollywood uleglo mani Egiptu i faraonów proszac o prawo do nakrecenia filmu a przemysl odziezowy wystapil z projektem ekskluzywnej kolekcji strojów inspirowanych Tutenchamonem.

Wytworem mediów jest równiez slynna na caly swiat: ?Klatwa Faraona?. Poczatek jej dala smierc lorda Carnarvona zmarlego w nocy z 5 na 6 kwietnia 1923 z powodu zakazenia jakie wdalo sie po ukaszeniu komara. Wiosna tego roku gazety na calym swiecie doniosly o odkryciu wewnatrz grobowca inskrypcji; ?Niechaj smierc na raczych skrzydlach dosiegnie tego, kto naruszy grób faraona.?. Jako pierwsza ofiare klatwy podawano wlasnie lorda Carnarvona. Od tej pory gazety przescigaly sie w wynajdowaniu kolejnych ?ofiar? klatwy. A informacje o smierci osoby w jakikolwiek sposób zwiazanej z grobem Tutenchamona obiegaly caly swiat ?zapisane na konto? faraona mszczacego sie z za grobu.: Rok pózniej podczas podrózy do Luksoru smierc zabrala brytyjskiego radiologa Reeda, robiacego zdjecia trumnie. Wkrótce zmarla zona lorda podobno przez ukaszenie owada. W nastepnych latach z róznych przyczyn - od obledu po zawal serca, zmarlo ponad 20 osób Mówiono równiez, ze w chwili wejscia do grobowca w calym Kairze zgaslo swiatlo a kanarek towarzyszacy wyprawie zostal pozarty przez kobre.. Podawano rózne hipotezy, które mialy wyjasni? tajemnicza klatwe. Najpopularniejsza mówi, ze grobowce spryskiwano truciznami, mialy byc one zabójcze, jesli zostaly wchloniete przez organizm wraz z powietrzem. Prawda jest, ze przy pracach archeologicznych wskazane jest noszenie masek chirurgicznych, aby zabezpieczyc sie przed wirusami i bakteriami, jakie moga znajdowac sie w mumii. Po dostaniu sie do organizmu moga sie, na skutek wilgoci i ciepla ozywic, a choroba przez nie wywolana jest w stanie w skrajnych przypadkach doprowadzic do smierci. Nie jest to klatwa, lecz realne zagrozenie. Zjawisko to znali juz od dawna rabusie; aby sie przed nim zabezpieczyc robili otwór w scianie by wpuscic swieze powietrze. Jednak wszystkie te wydarzenia pasowaly w powszechnym odbiorze do obrazu starozytnego Egiptu jako krainy tajemnic, mitów i zagadek. Prasa nie wahajac sie umieszczala je na czolówkach gazet. O strasznej klatwie najlepiej jednak swiadcza informacje dotyczace ekipy badaczy grobowca i samego faraona; z 26 osób obecnych przy otwarciu grobowca 6 zmarlo w ciagu 10 lat majac mlodosc juz za soba. Otwarcie samego sarkofagu z mumia wladcy obserwowalo 22 osoby z przez dziesiec lat smierc dosiegla 2. Wsród 10 osób asystujacych przy odwinieciu mumii do roku 1634 nie zmarla zadna. Carter odkrywca i glówny profanator grobu faraona zmarl majac 66 lat 2 marca 1939 roku. Z kolei czlowiek, który dopuscil sie ostatecznego zbeszczeszczania zwlok przeprowadzajacy sekcje na zwlokach wladcy zyl jeszcze przez 46 lat i zmarl 1969 roku majac 87 lat. A napis, który spowodowal takie poruszenie ? - Naprawde nie istnial. Sam wladca stal sie bohaterem licznych ksiazek artykulów naukowych, filmów i innych prac. Jego imie stalo sie jednym z najbardziej znanych imion faraonów. Poruszal i wciaz porusza wyobraznie rzeszy osób na calym swiecie. Wspaniale skarby znalezione w jego grobie pokazaly calemu swiatu wielkosc antycznego Egiptu. Osiagnal równiez najwieksze pragnienie wladców starozytnego Egiptu. Jego imie przetrwalo wieki czyniac go tym samym niesmiertelnym. Zadziwiajace jest jednak to, iz osiagn? to poprzez profanacje najwiekszej, w oczach Egipcjan swietosci - jego grobu i ciala, ograbiono go ze skarbów i zbezczeszczono zwloki, uczynilo go to jednak znanym na caly swiat ozywajac w swej chwale na nowo. Podczas gdy lezac w otoczeniu cudownych przedmiotów, zabalsamowany przez kaplanów z najwieksza starannoscia, lezal w swym grobie nieznany nikomu - martwy w najstraszniejszym tego slowa znaczeniu. Nie mozemy zapomniez, ze wsród calego przepychu, bogactwa i wladzy byl 39 zwyczajnym dzieckiem. Przekomarzal sie z siostrami, bawil sie i lowil ryby w nilu. Jak kazdy nastolatek miewal zapewne wybryki, na które starsi patrzyli z przymruzeniem oka. Byl on przede wszystkim mlodym czlowiekiem wplatanym w wir palacowych intryg i walke o wladze.iami, kosmetykami pierscieniami, tkaninami. W koszach wciaz jeszcze spoczywaly owoce i chleb, zas w naczyniach pozostaly slady wina... Jednak najbardziej ekscytujace skarby dopiero czekaly na odkrywców. W koncu przedsionka po obu stronach kamiennych drzwi stala para kamiennych posagów naturalnej wielkosci strzegacych szczatków króla. Centralne miejsce zajmowal sam wladca. W komorze grobowej znajdowaly sie 4 wewnatrzne kaplice, w których miescil sie kwarcytowy sarkofag, zawierajacy 3, jedna w drugiej(ostatnia ze szczerego zlota), antropoidalne trumny. Jego twarz przyozdobiona byla slynna maska. Grobowiec mial jeszcze jedno pomieszczenie - skarbiec, w którym zlozone byly kolejne przedmioty przeznaczone dla faraona. Opisujac te wydarzenia Howard stwierdzil, ze on i jego towarzysze przez chwile przygladali sie pierwszemu pomieszczeniu, po czym zamkneli wejscie i wycofali sie, aby móc dokonac oficjalnego odkrycia w obecnosci w?adz egipskich. Opowiesc ta jest w pelni zgodna z warunkami umowy z Egipska Sluzba Starozytnosci. Jednak w niepublikowanych wspomnieniach odnalezionych po latach w Metropolitan Museum dowiadujemy sie, ze Carter wraz ze swoimi przyjaciólmi spedzil cala noc w grobowcu podziwiajac jego piekno. Odkrycie to wywolalo wielkie poruszenie. Odnaleziony grób byl jedynym grobem faraona, jaki dotrwal do naszych czasów. Wspanialolci, jakie odkryto przy zmarlym królu byly ogromne nic, wiec dziwnego, ze wkrótce slyszal o nim caly swiat. Kim jednak byl za zycia czlowiek, którego imie 3200 lat po jego smierci bylo na ustach wszystkich ?

histurion
Odpowiedź z Cytatem
  #5 (permalink)  
stare 11-06-2008, 10:07
Avatar mariksha
+ Aktywny Czytelnik +
 
Zarejestrowany: Jun 2008
Skąd: 3 karton na prawo
Reputacja: 238
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Postów: 243
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Domyślnie [text] Chefren


Naukowcy i egiptolodzy postrzegają tego faraona jako prawdopodbnego syna Chufu (Cheopsa) i królowej Henutsen. Niektórzy nie wykluczają iż matką Chefrena była inna , nie znana nam z imienia królowa. Faraon Chefren identyfikowany jest jeszcze z innym faraonem o imieniu Chufuchaf , jednak o tym ostatnim prawie nic nie wiadomo. Egipski kapłan Manethon uważa Chefrena za młodszego brata Chufu. Papirus Turyński mówi o 20 latach panowania tego władcy (niestety dane są tu uszkodzone) , zaś Manethon twierdzi że Chefren panował 56 lub 66 lat. Ogólnie o Chefrenie mówi się że był budowniczym i właścicielem drugiej pod względem wielkości piramidy w Giza i prawdopodobnie , Sfinksa. Niejaki A.Mariette znalazł w świątyni grobowej Chefrena 2 diorytowe posążki władcy. Owe posążki uchodzą za prawdziwe dzieła sztuki z okresu Starego Państwa. O działalności zarówno gospodarczej jak i politycznej Chefrena prawie nic konkretnego nie wiadomo , gdyż poza kompleksem grobowym w Giza nic się nie zachowało. Być może kolejne odkrycia wykopaliskowe przyniosą coś nowego. Zakłada się że po śmierci Chefrena władza w kraju przeszła w ręce jego syna o imieniu Dżedefre - Baka , który sprawował ją jako regent , do czasu aż na tronie zasiadł inny syn Chefrena - faraon Menkaure (Mykerinos).
Odpowiedź z Cytatem
  #6 (permalink)  
stare 11-06-2008, 10:08
Avatar mariksha
+ Aktywny Czytelnik +
 
Zarejestrowany: Jun 2008
Skąd: 3 karton na prawo
Reputacja: 238
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Postów: 243
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Domyślnie [text] Hatschepsut


Gdy faraon Tutmozis umarl w 1518 roku, nastala dosyc skomplikowana sytuacja, jesli chodzi o jego nastepce. Jego dwaj najstarsi synowie zmarli przed nim, tak ze na tron wstapil jego najmlodszy syn, takze noszacy imie Tutmozis. Byl on synem jednej (malo znaczacej) z zon faraona - ksiezniczki Mutnefert. Zeby wzmocnic jego pozycje, ozeniono go z jego przyrodnia siostra Hatszepsut. Tutmozis II i jego zona Hatszepsut rzadzili wspolnie 14 lat. Potem - majacy w miedzyczasie trzydziesci pare lat - faraon Tutmozis II zmarl...Tutmozis II pozostawil po sobie jednego syna (mial go z Isis - dama ze swojego haremu), ktory mial takze imie Tutmozis. Jeszcze przed swoja smiercia Tutmozis II zapowiedzial ze jego nastepca ma byc syn Tutmozis, widocznie widzac wladcze i polityczne zapedy swojej zony i siostry przyrodniej, Hatszepsut. Jednak Tutmozis III wstepujac na tron byl tylko malym dzieckiem, a wiec jego macocha i ciotka Hatszepsut zaczela sprawowac na poczatek wladze w jego imieniu. Ale Hatszepsut miala silna wole i gotowa byla dazyc do wytyczonego sobie celu po przyslowiowych trupach. W drugim roku wladzy w imieniu faraona-dziecka Tutmozisa III, rozpoczela podkopywac jego pozycje i jednoczesnie wzmacniac swoja. Na poczatku zadowalala sie tym ze przedstawiano ja na plaskorzezbach stojaca za Tutmozisem III jako "Krolowa" lub "Wielka krolewska malzonke Tutmozisa II". To sie zmienilo gdy tylko udalo sie jej uzyskac poparcie wysokiej rangi urzednikow panstwowych. Niedlugo potem tez rozpoczela budowe swojej wspanialej swiatyni grobowej (zdjecia z prawej 3 i 4) u stop skal Ad-Dajr Al-Bahri. Byla ona dzielem architekta Senmuta. Hatszepsut mianowala swoja swiatynie grobowa "Ogrodem mojego ojca Amuna". I rzeczywiscie, w jej czasach od glownego wejscia, wzdluz rampy az do wejscia do swiatyni ciagnal sie ogrod zlozony z drzew i roslinnosci. Hatszepsut wielokrotnie podkreslala na plaskorzezbach swoj zwiazek z Amunem. Wszystko to mialo na celu utwierdzenie przekonania ze Hatszepsut zostala wybrana przez Amuna osobiscie by rzadzic jako krolowa. Dlatego tez przedstawiana jest wszedzie z wszystkimi atrybutami godnosci krolewskiej, lacznie z tradycyjna, falszywa broda kultowa.

Nic nie wiadomo o jakis znaczacych wojennych przedsiewzieciach krolowej Hatszepsut. Wiadomo za to o wielu ekspedycjach handlowych zorganizowanych za jej rzadow. Szczegolnie znana jest wyprawa do Kraju Punt (Somalia), zorganizowana w dziewiatym roku panowania krolowej. Wiemy o niej bo jej przebieg przedstawiono na plaskorzezbach na scianach jej swiatyni grobowej. Pochowana zostala Hatszepsut w Dolinie Krolow (Grob KV 20). Jeszcze za zycia Tutmozisa II, Hatszepsut rozpoczela budowe swojego grobowca; jego wejscie znajdowalo sie 72 metry nad ziemia w majacej 91 metrow wysokosci, skalnej scianie malej dolinki na zachodzie. W 1916 roku zostal on odkryty przez miejscowych mieszkancow i przez Howarda Cartera z duzym ryzykiem zbadany. Grob ten nie byl nigdy uzywany i znajdowal sie w nim tylko pusty sarkofag z piaskowca z imieniem krolowej. Carter napisal potem: "Jako `Krolowa` nie mogla ona zrezygnowac z przywileju posiadania grobowca w Dolinie Krolow, jak wszyscy inni faraonowie - i rzeczywiscie sam go tam w 1903 odkrylem - tak ze ze swoejgo wczesniejszego zrezygnowala. Lepiej by bylo dla niej gdyby pozostala przy swoim starym projekcie. W tym ukrytym miejscu w skale, jej mumia miala duze szanse na przetrwanie - w samej Dolinie Krolow bylo to niemozliwe. Chciala byc krolem i podzielila los krolow". Jej mumii nigdy nie znaleziono, ale ostatnionaukowcy zastanawiaja sie czy nie jej mumia jest kobieca mumia odkryta w 1991 roku w KV 21 (grobowiec mamki Hatszepsut). Czas odpowie i na to pytanie... Hatszepsut zmarla w 1483 roku p.n.e. i podejrzewa sie ze Tutmozis, ktory tyle lat musial czekac na swoja kolej by byc krolem, mial w jej smierci swoj udzial. Tak czy owak, dal sie potem uniesc swojej nienawisci do niej i kazal zniszczyc wiele jej pomnikow i plaskorzezb. Najbardziej upokarzajace jednak dla niej bylo, przemilczanie jej imienia na liscie egipskich wladcow.
Odpowiedź z Cytatem
  #7 (permalink)  
stare 11-06-2008, 10:09
Avatar mariksha
+ Aktywny Czytelnik +
 
Zarejestrowany: Jun 2008
Skąd: 3 karton na prawo
Reputacja: 238
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Postów: 243
mariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura aboutmariksha has a spectacular aura about
Domyślnie [text] Echnaton


Ten sławny faraon urodził się jako Amenophis (Amenhotep) IV. Razem z nim rozpoczeła się przełomowa epoka - czas Amarny - jedyna w swoim rodzaju w historii Egiptu. Nieograniczone uwielbienie Echnatona dotyczyło Atona, tarczy słonecznej. Tak więc zdecydował się postawić na głowie cały boski swiat Egiptu, i uznać Atona jedynym bogiem. Z tego teć powodu opuścil - bedace wówczas stolica państwa - Teby, poświęcone Amunowi, i zbudował miasto Achet-Aton (Horyzont Atona), dziś znane jako Tell-Amarna (jego ruiny leża w pobliżu wsi Amarna). Wykopaliska potwierdzają jednak ze ludność pozostawała w wiekszości wierna swoim starym bogom, tylko na zewnątrz przyjmujac nowego boga. Dziś wielu nadaje Echnatonowi przydomek "heretyka", jako że bardziej poświęcał sie on obrzędom religijnym i czczeniu boga Atona, niż troszczeniem się o potrzeby państwa i ludu. Tak samo pojmowanie sztuki zmieniło się za panowania Echnatona. Podczas gdy dotychczas faraonowie przedstawiani byli jako wspaniale postacie, zmienilo sie to całkowicie dając naukowcom po dzis dzień zagadke. Przypuszcza sie nawet ze Echnaton był chory na rzadką chorobę objawiająca sie deformacja czaszki, wydłużeniem brody i szyi oraz odkladaniem sie tłuszczu. Z tego też być może powodu rzeźby przedstawiają go zupelnie innym. Zaskakujące tym bardziej jest że sławne popiersie królowej Nefretete (dziś w muzeum w Berlinie), żony Echnatona, mimo tego stylu jest takie kobiece i eleganckie. Z malżeństwa z Nefretete Echnaton mial sześcioro dzieci - wszystko córki. Ożenil się on z co najmniej dwiema z nich. Miał też jednego syna z jedną ze swoich mniej ważnych żon. Syn ten miał w przyszłosci przejsc do historii jako Tutenchamon. W okresie tym znaczącymi osobami w państwie byli Aja (Eje), noszacy tytuł "Ojca boga", i który był prawdopodobnie teściem Echnatona. Oraz generał Haremhab (zięc Aji (jako że jego żona była córka Aji, Mutnodjme siostra Nefretete). Obydwaj męzczyzni w przyszłosci mieli zostać faraonami. Prawdopodobnie to własnie oni rzeczywiscie sprawowali władze państwowa, pozwalając Echnatonowi na jego religijne działania.


Kamienne przedstawienie Echnatona

Echnaton umarł w 1334 roku p.n.e. prawdopodobnie podczas 16 roku swoich rządów. Swój wspaniały grób kazał sobie wykuć w skałach w pobliżu Achet-Aton. Podczas odkrycia, był on jednak pusty, nie było też w nim mumii. Niewykluczone jest, ęe jedną z mumii znaleziona w Dolinie Krolow jest mumia Echnatona, ale fakt ten czeka dopiero na potwierdzenie. Nie wyjasnione jest tez do dzisiaj, jak duzy wplyw na rzady Echnatona miala jego zona Nefretete. Pewne jest ze Nefretete popierala swojego meza w polityce i ze posiadala potezne wplywy. Niektorzy naukowcy uwazaja wrecz ze Nefretete byla wspolwladczynia o wladzy rownej faraonowi. Plaskorzezby przedstawiajace Nefretete w nakryciu glowy, jaki zwykl nosic tylko faraon, maja byc jakoby tego dowodem. Nietypowe tez jest ze krolewscy malzonkowie na niektorych plaskorzezbach przedstawiani sa tej samej wielkosci. Ale czy jest to dowodem na to ze Nefretete byla rowna Echnatonowi, nie jest jasne, jako ze Echnaton w odroznieniu od pozostalych wladcow, bardzo chetnie pozwalal przedstawiac sie w otoczeniu swojej rodziny. Takze smiec Nefretete jest do dzis zagadka. Jej imie, z niewyjasnionych powodow, od pewnego momentu przestaje sie pojawiac w przekazach. Po śmierci Echnatona jego wrogowie (ktorych mial wielu), niszczyli jego posagi, i usuwali jego imie z zapiskow i rzezb.
Odpowiedź z Cytatem
  #8 (permalink)  
stare 23-02-2010, 10:31
Avatar maja
Zniewolona...
 
Zarejestrowany: Nov 2008
Skąd: Narnia
Reputacja: 37211
maja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond repute
Postów: 10,910
maja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond reputemaja has a reputation beyond repute
Domyślnie

Tutanchamon

Badania z 2005r. wyeliminowały wcześniejsze podejrzenia o dokonanym prawdopodobnym mordzie na faraonie.Z badań wynika iż otwór w czaszce był związany z mumifikacją,a śmierć nastąpiła po komplikacjach związanych z złamaną nogą.





Tutanchamon

Inne źródło z rekonstrukcjami wyglądu faraona:

Kod:
http://www.kryminalistyka.fr.pl/forensic_groby_tutek.php
__________________

- Równyś duchowi, coś go pojąć zdolny, nie mnie!
- Więc kimże w końcu jesteś?
- Jam częścią tej siły, która wiecznie zła pragnąc, wciąż czyni dobro.

---------------------
Argumentów nie należy liczyć, lecz ważyć.
Zanim zaczniesz pisać ,przeczytaj:
Regulamin
Poradnik,jak dodać zdjęcia/filmy/linki
Kosz-To ,czego widzieć nie chcemy
Ważne!
Ta lektura ,pomoże Tobie uniknąć przykrych niespodzianek-Warto się z nią zapoznać.


Klip reklamowy HCfor.pl
HCfor.pl na Facebook
Odpowiedź z Cytatem
Odpowiedz

Tagi
armii, dzięki, gdzie, jedna, jego, jest, kolej, które, który, miały, ostatnie, prawdopodobnie, przeciw, przez, roku, również, skazał, sobie, swoim, swoją, syna, wszystkim, zabójców, została, śmierć


Użytkownicy aktualnie czytający ten temat: 1 (0 użytkownik(ów) i 1 gości)
 
Narzędzia wątku Przeszukaj ten temat
Przeszukaj ten temat:

Zaawansowane Wyszukiwanie
Wygląd

Zasady Postowania
Nie możesz zakładać nowych tematów
Nie możesz pisać wiadomości
Nie możesz dodawać załączników
Nie możesz edytować swoich postów

BB Code jest włączony
Emotikonywłączony
[IMG] kod jest włączony
HTML kod jest włączony
Trackbacks are włączony
Pingbacks are włączony
Refbacks are włączony

Skocz do Forum


Bestiarium